Bazı insanlar vardır, odaya girdiklerinde ses çıkarmazlar ama varlıkları yankı yapar çünkü özgüven dediğimiz şey gürültüyle değil, içten gelen o sarsılmaz duruşla kendini belli eder ve işte tam da bu yüzden, çoğu insanın alıştığı kırılgan dengeleri bozar, çünkü herkes kendini olduğu gibi kabul etmiş birinin yanında, kendi yarım kalmış taraflarıyla yüzleşmek zorunda kalır. Özgüvenli insan sevilmez gibi görünür, ama aslında mesele sevilmemek değildir mesele, onun yanında kendini yeterince güçlü hissedemeyen insanların içsel huzursuzluğudur çünkü özgüven bir aynadır ve o aynaya bakan herkes kendini görmek zorunda kalır, ne kadar hazır olmasa bile.
Kıskanılır çünkü o kişi, çoğu insanın sadece hayal ettiği cesareti günlük hayatında sıradan bir davranış gibi taşır bir şeyden vazgeçmesi gerektiğinde vazgeçer, bir yerde durması gerektiğinde durur ve en önemlisi, kendini başkalarının onayına göre şekillendirmez, bu da yıllarca başkalarının beklentileriyle yaşamış insanlara rahatsız edici bir özgürlük hissi verir. Çünkü özgüvenli biri, ortamın görünmeyen kurallarını bozar herkesin ayıp olur, ne derler, bunu yaparsam nasıl görünürüm diye düşündüğü yerde, o kişi sadece ben ne istiyorum diye düşünür ve bu soru, çoğu insanın sormaya bile cesaret edemediği bir sorudur.
Bu yüzden insanlar çoğu zaman özgüveni yanlış okur onu kibir sanırlar, mesafe sanırlar, soğukluk sanırlar, çünkü birinin kendini açıklamak zorunda hissetmemesi, alışılmış zayıflık diline ters gelir, oysa gerçek özgüven, kimseye kendini kanıtlama ihtiyacı duymamaktır. Ve asıl gerçek şudur
Özgüvenli insan aslında yalnız kalmaz, sadece herkesle aynı masaya oturmaz çünkü herkesin bulunduğu yerde bulunmak yerine, kendine ait bir yer inşa etmeyi seçer ve bu seçim, kalabalıkların değil, karakteri olanların anlayabileceği bir seçimdir. İnsanlar seni sevmiyor gibi hissedebilirsin, ama belki de mesele şu. Sen artık herkesin anlayabileceği biri değilsin.
