Eylül 1950'de San Francisco sakinleri sıradan hayatlarına devam ederken, kıyının hemen açığında son derece sıra dışı bir askeri deney yürütülüyordu. İnsanların büyük bölümü yıllarca bundan haberdar olmayacaktı. ABD Donanması tarafından gerçekleştirilen ve daha sonra Operation Sea-Spray adıyla bilinen operasyonun amacı, düşman tarafından gerçekleştirilebilecek olası bir biyolojik saldırıda bakterilerin büyük bir şehrin üzerine nasıl yayılabileceğini anlamaktı. Bunun için San Francisco Körfezi açıklarından mikroorganizma içeren bir aerosol atmosfere bırakıldı ve rüzgarın bu parçacıkları şehrin içine ne ölçüde taşıdığı incelendi. Deneyde özellikle Serratia marcescens adlı bakteri ile Bacillus globigii olarak adlandırılan bir bakteri kullanıldı. O dönemde bunların insanlar açısından ciddi tehlike oluşturmayacağı düşünülüyor ve bu nedenle gerçek biyolojik silahların yayılımını taklit etmek için uygun oldukları kabul ediliyordu. Donanma gemisinden gerçekleştirilen salımlar sırasında rüzgar, bakterileri San Francisco'nun üzerine doğru taşıdı. Araştırmacılar daha sonra şehrin çeşitli noktalarına yerleştirilen örnekleme cihazlarından elde edilen verileri kullanarak bakterilerin ne kadar geniş bir alana dağıldığını incelemeye başladı.
Sonuçlar askeri açıdan dikkat çekiciydi. Deney, kıyıdan gerçekleştirilecek bir biyolojik saldırının büyük bir kent nüfusunu etkileyebilecek ölçekte yayılabileceğini gösteriyordu. Ancak dosyanın yıllar sonra tartışılmasına yol açan asıl mesele deneyin başarısı değil, San Francisco halkının böyle bir çalışmanın parçası olduğundan haberdar edilmemesiydi. İnsanlar günlük yaşamlarını sürdürürken soludukları havaya deney amacıyla bakteriler bırakılmıştı. Olayı daha da tartışmalı hale getiren gelişme kısa süre sonra yaşandı. San Francisco'daki Stanford Üniversitesi Hastanesi'nde, normal şartlarda bölgede nadir görüldüğü bildirilen Serratia marcescens enfeksiyonlarına sahip 11 hasta tespit edildi ve hastalardan biri, Edward J. Nevin, hayatını kaybetti. Yıllar sonra Nevin'in ailesi hükûmete karşı dava açtı. Ancak mahkeme, Sea-Spray operasyonuyla ölüm arasında hukuken yeterli nedensellik kurulamadığı sonucuna vardı. Bu nedenle Nevin'in ölümünün doğrudan deneyden kaynaklandığını kesin bir gerçek olarak anlatmak doğru değildir fakat olay, operasyonun etik boyutuna ilişkin tartışmaların en önemli parçalarından biri haline geldi.
Operation Sea-Spray uzun süre kamuoyunun geniş kesimlerince bilinmedi. ABD ordusunun benzer biyolojik savunma testleri hakkındaki bilgiler sonraki yıllarda kongre incelemeleri, mahkeme süreçleri ve kamuoyuna açılan kayıtlarla ortaya çıktıkça San Francisco deneyi de Soğuk Savaş'ın en rahatsız edici dosyalarından biri olarak yeniden gündeme geldi. Bugünden bakıldığında Sea-Spray'in ürpertici tarafı gizemli bir laboratuvarda ne üretildiği değil, deney ile gündelik hayat arasındaki sınırın ortadan kalkmış olmasıdır. Sabah işe giden, çocuklarını okula götüren, pencerelerini açan ya da sokakta yürüyen binlerce insan, bilgileri ve rızaları olmadan büyük ölçekli bir askeri araştırmanın çevresinde bulunuyordu.
Bu nedenle Operation Sea-Spray yalnızca eski bir biyolojik savaş deneyi değildir. Aynı zamanda Soğuk Savaş'ın güvenlik anlayışının bilimsel merakın ve askeri gereklilik düşüncesinin insanlardan habersiz biçimde ne kadar ileri götürülebildiğini gösteren karanlık bir tarih dosyasıdır. Ve belki de dosyanın geride bıraktığı en rahatsız edici soru şudur. Bir devlet, toplumunu korumak için yaptığı bir deneyde toplumun kendisini deneğe dönüştürürse, güvenliğin sınırı nerede başlar ve nerede biter?
