Bir savaşta yollar bombalanabilir, köprüler yıkılabilir ve ikmal hatları kesilebilir fakat Vietnam Savaşı sırasında ABD çok daha sıra dışı bir ihtimali değerlendirdi. Yağmuru artırarak düşmanın kullandığı yolları çamura çevirmek ve doğayı askeri operasyonun bir parçası haline getirmek. Bu fikir bir komplo teorisi olarak ortaya çıkmadı. Operation Popeye gerçekten gerçekleştirildi. Hikayenin merkezinde Vietnam Savaşı'nın en önemli lojistik sistemlerinden biri olan Ho Chi Minh Yolu bulunuyordu. Kuzey Vietnam’dan güneye doğru uzanan, Laos ve Kamboçya üzerinden geçen karmaşık yol ağı askerlerin, mühimmatın ve diğer malzemelerin taşınmasında büyük önem taşıyordu. ABD bu ikmal sistemini hava saldırılarıyla baskı altında tutmaya çalışırken farklı bir soru ortaya çıktı. Muson yağmurları daha uzun sürerse ne olurdu. Yoğun yağış, asfalt olmayan yolları çamura dönüştürebilir, nehir ve geçitleri zorlaştırabilir, toprak kaymalarını artırabilir ve kamyon hareketlerini yavaşlatabilirdi. Eğer yağmur doğal olarak bunu yapıyorsa, bulutlara müdahale ederek yağış miktarını artırmak mümkün olabilir miydi?
Bu noktada bulut tohumlama teknolojisi devreye girdi. Bulut tohumlama, uygun atmosfer koşullarındaki bulutların içine gümüş iyodür gibi parçacıklar verilerek yağış oluşumunun veya artmasının teşvik edilmeye çalışıldığı bir yöntemdi. Teknoloji savaş için icat edilmemişti tarım kuraklıkla mücadele ve su kaynaklarını artırma gibi sivil amaçlarla da araştırılıyordu. Fakat Vietnam’da aynı teknolojiye farklı bir görev verildi.1966 yılında Laos üzerinde gerçekleştirilen gizli denemelerde onlarca bulut tohumlama girişimi yapıldı. Dönemin gizliliği kaldırılmış Amerikan belgelerinde Savunma Bakanlığı'nın sonuçları son derece başarılı değerlendirdiği görülüyor. 1967 tarihli bir Dışişleri Bakanlığı belgesinde, test sırasında tohumlanan bulutların büyük bölümünün kısa süre içerisinde yağmur ürettiğinin düşünüldüğü ve yağışların bazı ulaşım güzergahlarının kullanılmasını zorlaştırdığı belirtiliyordu.
Fakat aynı belgelerde son derece önemli bir uyarı da bulunuyordu. Yağmurun tam olarak ne kadar artacağı ve hangi alanı etkileyeceği kesin biçimde kontrol edilemiyordu. Hatta testlerden birinde yağış taşıyan bulutun Vietnam sınırını geçtiği ve bir Amerikan Özel Kuvvetler kampının bulunduğu bölgede birkaç saat içerisinde çok yoğun yağış bıraktığı rapor edilmişti. Bu durum teknolojinin potansiyelini gösterirken aynı zamanda hava olaylarını askeri amaçlarla kullanmanın ne kadar öngörülemez olabileceğini de ortaya koyuyordu. 1967'de projenin operasyonel aşaması gündeme geldi. Amaç yağmuru yoktan yaratmak değildi. Uygun bulutların bulunduğu dönemlerde yağışı artırmak, bazı bölgelerde yağışlı koşulların etkisini uzatmak ve böylece Kuzey Vietnam ile Laos'taki ikmal güzergahlarında araç hareketlerini zorlaştırmaktı. Dönemin belgelerinde hedef açık biçimde, yolların doygun kalmasını sağlayarak kamyon trafiğine ve askeri lojistiğe müdahale etmek şeklinde anlatılıyordu.
İşte Operation Popeye’ı tarihsel açıdan olağanüstü yapan ayrıntı burada ortaya çıkıyor. Hava durumu artık yalnızca savaş alanının koşulu değildi savaş alanını değiştirmek için kullanılmaya çalışılan bir araçtı. Operasyon yıllarca büyük gizlilik altında yürütüldü. Kamuoyu bir yana, Amerikan yönetiminin farklı bölümlerinde bile program hakkında ne kadar bilgi bulunduğu zaman zaman tartışma konusu oldu. 1973 tarihli resmi bir Amerikan belgesi, Güneydoğu Asya'da hava modifikasyonunun askeri amaçlarla kullanıldığına ilişkin bilgilerin daha önce bazı politika değerlendirmelerinde paylaşılmadığını açıkça gösteriyordu. Operasyon 1966'dan 1972'ye kadar çeşitli aşamalarda devam etti. 1974'te hazırlanan başka bir Amerikan belgesi de Güneydoğu Asya'daki operational rainmaking experiencedan açık biçimde söz ederek yağmur artırma faaliyetlerinin gerçekten gerçekleştirildiğini doğruluyordu. Ancak burada önemli bir ayrım yapmak gerekiyor.
Operation Popeye, internette zaman zaman anlatıldığı gibi ABD'nin istediği yerde istediği anda fırtına oluşturabildiğini veya bütün bir ülkenin iklimini kontrol edebildiğini göstermiyor. ABD Savunma Bakanlığı'nın 1974 tarihli değerlendirmesi bile kontrollü ve askeri açıdan kullanışlı çevresel değişiklik yaratma kapasitesinin son derece sınırlı olduğunu, özellikle geniş ölçekli iklim değiştirmenin öngörülemez olduğunu kabul ediyordu. Yani gerçek ile sonradan oluşan komplo teorilerini birbirinden ayırmak gerekiyor. Bulutlar gerçekten tohumlandı. Yağışı artırmak gerçekten hedeflendi. Amaç gerçekten askerî lojistiği zorlaştırmaktı. Fakat buradan ABD istediği zaman yağmur, kasırga veya büyük doğal afet oluşturabiliyordu sonucuna ulaşmak tarihsel belgelerin desteklediğinden çok daha ileri bir iddiadır. Yine de Operation Popeye'ın yarattığı tartışma küçümsenecek gibi değildi. Çünkü bir devlet atmosferi askeri amaçlarla değiştirmeye çalıştığında çok daha büyük bir soru ortaya çıkıyordu
Doğanın kendisi silaha dönüştürülebilir miydi. Amerikan yönetiminin kendi belgelerinde bile bu endişenin izleri görülüyor. 1967 tarihli değerlendirmede askerî amaçlarla hava değiştirmenin gelecekte tehlikeli bir emsal oluşturabileceği ve başka devletlerin de benzer yöntemlere yönelmesinin uzun vadeli sonuçları olabileceği tartışılıyordu. Bu tartışmalar sonunda uluslararası hukuka kadar ulaştı ve çevresel değişiklik tekniklerinin savaş amacıyla kullanılmasının sınırlandırılması konusu uluslararası gündemin bir parçası haline geldi. Operation Popeye bu yüzden komplo teorileri serimizin en çarpıcı dosyalarından biri. Çünkü burada önce söylenti ortaya çıkıp ardından ona kanıt aranmıyor. Tam tersine, gizli operasyon önce gerçekten gerçekleştiriliyor, kamuoyu ise bunu yıllar sonra öğreniyor. Ve belki hikayenin en düşündürücü tarafı uçaklar kimyasallar veya gizli belgeler bile değil. Vietnam’ın üzerinde dolaşan bazı bulutlara bakıldığında, aşağıdaki insanların gördüğü şey yalnızca yağmurdu. Fakat binlerce metre yukarıda birileri, o yağmurun biraz daha fazla yağmasını istiyordu.
