Mum koleksiyonu yapmak, duygusal bir birikimden çok bilinçli bir seçimler dizisiyle ilerleyen, nesneyle kurulan ilişkinin rastlantıya bırakılmadığı bir koleksiyoner disiplinini gerektirir; her mum, rengiyle, formuyla, üretim tekniğiyle, hammaddesiyle ve hatta üretildiği dönemle birlikte değerlendirilir ve koleksiyoncu için önemli olan yalnızca güzel olanı almak değil, bütünün içinde anlamlı bir yere oturan parçayı seçebilmektir.
Koleksiyoner mantığında mum, yakılacak bir tüketim nesnesi olmaktan çıkar ve korunması gereken bir örneğe dönüşür; seri üretim ile el yapımı arasındaki fark, parafinle balmumunun dokusal ayrımı, fitilin kalınlığı, erime biçimi ve alevin stabilitesi bile birer ayırt edici kriter hâline gelir, bu yüzden bazı mumlar bilinçli olarak hiç yakılmaz, çünkü onların değeri ışık vermesinde değil, temsil ettiği üretim anlayışında ve dönemselliğindedir.
Zamanla koleksiyon tematik bir çizgi kazanır; belirli bir coğrafyaya ait ritüel mumları, belirli bir dönemin dekoratif formlarını ya da yalnızca doğal balmumundan üretilmiş örnekleri bir araya getirmek, koleksiyonu rastgele bir yığın olmaktan çıkarıp arşiv niteliği taşıyan bir bütün hâline getirir ve her yeni parça, önceki parçalarla kurduğu ilişki üzerinden anlam kazanır.
Bu yaklaşımda asıl tatmin, sahip olmaktan çok iz sürmekle ilgilidir; nadir bir formu bulmak, üreticisini araştırmak, benzerleriyle karşılaştırmak ve koleksiyonun genel dengesi içinde doğru yere yerleştirmek, mumun kendisinden daha kalıcı bir haz üretir ve koleksiyoncu için ışık, mumdan değil, kurulan bu sistemli bütünlükten yayılır.
