Ceza soruşturmalarında şüphelinin kolluk görevlilerine verdiği ifade, yargılamanın sonraki aşamalarında önemli bir delil olarak değerlendirilebilir. Ancak ifadenin müdafi hazır bulunmaksızın alınması, bu beyanın mahkumiyet hükmüne esas alınması bakımından kanuni sınırlamalar doğurur. Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 24 Haziran 2015 tarihli, 2014/24767 Esas ve 2015/11737 Karar sayılı ilamı, müdafi olmadan kollukta alınan ve daha sonra hakim veya mahkeme huzurunda doğrulanmayan ifadenin delil niteliğine ilişkin önemli bir değerlendirme içermektedir.
Karara konu olayda sanıklardan biri, kollukta müdafi hazır bulunmaksızın verdiği ifadede birden fazla hırsızlık olayını anlattı. Sanık, bu anlatım sırasında yargılamaya konu eylemi başka bir sanıkla birlikte gerçekleştirdiğini de belirtti. Ancak sonraki aşamalarda suçlamaları kabul etmedi. Diğer sanıklar da yargılama boyunca isnat edilen suçları reddetti. Kollukta verilen ilk beyanın hakim veya mahkeme huzurunda doğrulanmaması, dosyadaki delillerin değerlendirilmesinde belirleyici oldu.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 148. maddesinin dördüncü fıkrasına göre müdafi hazır bulunmaksızın kollukça alınan ifade, şüpheli veya sanık tarafından hakim ya da mahkeme huzurunda doğrulanmadıkça hükme esas alınamaz. Bu düzenleme, ifade alma işleminin güvenilirliğini ve savunma hakkını korumaya yönelik bir güvencedir. Kanun, müdafi olmadan alınan her ifadeyi kendiliğinden yok saymamakla birlikte, bu ifadenin mahkumiyette kullanılmasını açık bir doğrulama koşuluna bağlamaktadır.
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, sanığın kollukta verdiği beyanı sonraki aşamalarda doğrulamadığını tespit etti. İlk derece mahkemesinin, müdafi olmadan alınan ve mahkeme huzurunda kabul edilmeyen bu ifadeyi hükme esas almamasında hukuka aykırılık bulunmadığını belirtti. Dosyadaki diğer delillerin de değerlendirilmesi sonucunda sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerini hukuka uygun buldu.
Kararda ayrıca suçtan zarar gören şirketin davaya katılma hakkı değerlendirildi. Yargıtay, şirketin katılma talebinin kabul edilmesi gerektiğini belirleyerek temyiz incelemesini gerçekleştirdi. Bununla birlikte katılan vekilinin mahkumiyet gerektiği yönündeki itirazlarını yerinde görmedi. Böylece hem davaya katılma hakkına ilişkin usul sorunu hem de müdafi olmadan alınan kolluk ifadesinin delil değeri aynı dosyada incelendi.
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, 24 Haziran 2015 tarihli kararıyla beraat hükümlerini oy birliğiyle onadı. Karar, müdafi olmadan kollukta verilen ve hakim veya mahkeme huzurunda doğrulanmayan ifadenin mahkumiyet hükmüne dayanak oluşturamayacağını ortaya koymaktadır. Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 148. maddesinde düzenlenen bu güvence, suç isnadının ispatında kullanılan delillerin hukuka uygunluğunun değerlendirilmesi bakımından önem taşımaktadır.
