Merlin’in kehanetleri ilerledikçe Britanya’nın geleceği giderek daha tuhaf bir hal alır. Başlangıçta her şey krallar, savaşlar ve halkların mücadelesiyle ilgilidir. Kızıl ve Beyaz Ejderha Britonlarla Saksonların çatışmasını temsil eder, Cornwall Domuzu büyük bir hükümdarın yükselişini çağrıştırır, Adalet Aslanı yeni bir düzenin sembolü haline gelir, kurtlar dışarıdan yaklaşan güçleri hatırlatır ve kartallar geleceği gökyüzünden izler Fakat kehanetin ilerleyen bölümlerinde insan dünyasının sınırları parçalanmaya başlar. Önce sular alışılmış düzenlerini kaybeder, ardından toprak ve bitkiler değişir ve sonunda Merlin’in geleceğinde neredeyse imkansız görünen bir görüntü belirir. Ormanlar hareket etmeye başlar. Bir ormanın yer değiştirmesi düşüncesi bugün bile olağanüstü görünür. Çünkü insanın zihninde orman, hareket etmeyen şeylerin başında gelir.
İnsan yürür. Hayvan göç eder. Nehir akar. Bulutlar hareket eder. Ordular ülkeler arasında ilerler. Fakat ağaçlar oldukları yerde kalır. Kökleri onları toprağa bağlar. Bu yüzden bir kehanette ormanın hareket etmesi, sıradan bir doğa olayı olmaktan çıkar ve dünyanın temel düzeninin bozulduğunu gösteren son derece güçlü bir sembole dönüşür. Geoffrey of Monmouth’un Merlin’e atfettiği kehanetlerde bu fikrin en çarpıcı örneklerinden biri Caledon Ormanı, yani Caledonian Forest ile bağlantılıdır. Kehanetin olağanüstü doğa görüntülerinin arasında Caledon Ormanı’nın yerinden hareket edeceğine ilişkin bir ifade belirir. Ormanın yalnızca büyümesi veya yok olması değil, sanki canlı bir varlıkmış gibi bulunduğu yerden ayrılması anlatılır. Caledonia, antik ve Orta Çağ kaynaklarında Britanya’nın kuzeyindeki topraklarla, özellikle bugünkü İskoçya’yla ilişkilendirilen bir isimdi. Bu nedenle Caledon Ormanı sıradan bir ağaç topluluğundan çok daha büyük bir anlam taşıyordu. Kuzeyin vahşi, uzak ve kontrol edilmesi zor dünyasını temsil ediyordu.
Ve Merlin’in kehanetinde bir gün bu orman hareket edecekti. Fakat neden? Gerçekten binlerce ağacın köklerinden çıkıp başka bir yere yürümesi mi anlatılıyordu? Yoksa Orta Çağ okuyucusunun anlayabileceği çok daha siyasi bir sembol mü saklanıyordu? Merlin kehanetlerinin doğası düşünüldüğünde ikinci ihtimal son derece önemlidir. Çünkü Geoffrey’nin metninde hayvanlar nasıl hükümdarları temsil edebiliyorsa, doğa da halkları ve siyasi güçleri temsil edebilir. Bir ormanın hareket etmesi, kuzeyde yaşayan insanların güneye doğru ilerlemesi, büyük bir ordunun sınırları aşması veya Britanya’nın siyasi coğrafyasının değişmesi şeklinde yorumlanabilir. Bir ormana uzaktan baktığınızı düşünün. Binlerce ağaç yan yana durmaktadır. Sonra o ağaçların aslında ağaç olmadığını fark edersiniz Mızraklardır. Ve orman hareket etmektedir. Bu görüntü Orta Çağ savaş dünyası açısından son derece güçlüdür. Binlerce askerin taşıdığı uzun mızraklar, sancaklar ve kalkanlar uzaktan bakıldığında hareket eden bir ormanı andırabilir. Böylece Merlin’in doğaüstü görünen kehaneti bir anda siyasi bir görüntüye dönüşür. Kuzey hareket etmektedir.
Britanya tarihinde kuzey ile güney arasındaki mücadeleler düşünüldüğünde bu sembol daha da ilginç hale gelir. İskoç krallıkları, kuzey Britanya halkları ve İngiltere arasındaki ilişkiler yüzyıllar boyunca savaşlar, ittifaklar ve sınır mücadeleleriyle şekillenmiştir. Geoffrey of Monmouth’un yaşadığı 12. yüzyılda da kuzey Britanya siyasi açıdan son derece önemliydi. Bu nedenle Caledon Ormanı’nın hareket etmesi yalnızca fantastik bir doğa görüntüsü olarak değil, kuzeyden gelen siyasi veya askeri hareketliliğin sembolik bir anlatımı olarak da okunabilir. Fakat Merlin’in kehanetlerindeki orman sembolünü daha da gizemli hale getiren başka bir nokta vardır. Orman hareket ettiğinde doğanın sınırları da ortadan kalkar. Bir kral başka bir ülkeye yürüyebilir. Bir ordu sınırı geçebilir. Bir halk göç edebilir. Bunların hepsi insan dünyasının olaylarıdır. Fakat bir orman yürümeye başladığında artık yalnızca siyaset değişmiyordur.
Dünyanın kendisi değişmektedir. Bu fikir Merlin kehanetlerinin ilerleyen yapısıyla mükemmel biçimde örtüşür. Çünkü kehanet başlangıçta oldukça siyasi görünürken zaman içerisinde giderek daha olağanüstü hale gelir. Önce hükümdarlar değişir. Sonra hayvanlar konuşur. Ardından sular değişir. Sonra ormanlar hareket eder. Ve daha sonra gökyüzünün düzeni bile bozulmaya başlar Sanki Merlin geleceği anlatırken insanlık tarihinden yavaş yavaş uzaklaşmakta ve dünyanın sonuna benzeyen başka bir döneme yaklaşmaktadır. Ormanın hareket etmesi bu dönüşümün en güçlü işaretlerinden biridir. Çünkü ağaç, insan zihninde kalıcılığın sembolüdür. Bir insan birkaç on yıl yaşar. Bir kralın saltanatı birkaç yıl veya birkaç on yıl sürebilir. Bir hanedan birkaç yüzyıl yaşayabilir Fakat bazı ağaçlar bütün bu krallardan daha uzun yaşayabilir. Bir ağacın altında bir kral taç giyebilir. Yüzyıllar sonra aynı ağacın altında başka bir kralın ordusu geçebilir. Krallar değişir. Ağaç kalır. İşte Merlin’in kehaneti tam olarak bu güven duygusunu parçalar. Çünkü gelecekte artık ağaç bile kalmayacaktır. O da hareket edecektir. Bu nedenle Ormanların Yer Değiştirmesi Kehaneti yalnızca fantastik bir görüntü değildir. Aynı zamanda hiçbir düzenin gerçekten değişmez olmadığı fikrinin en güçlü sembollerinden biridir. Merlin’in dünyasında insanlar kaleler inşa eder.
Duvarlar yükseltir. Sınırlar çizer. Toprakların kendilerine ait olduğunu düşünür. Fakat sonra doğa harekete geçer. Nehirler değişir Ormanlar yürür. Ve insanın çizdiği bütün sınırlar anlamsız hale gelir. Bu kehanet yüzyıllar sonra başka bir ünlü edebî görüntüyü de hatırlatacaktır. Shakespeare’in Macbeth eserindeki Birnam Ormanı’nın Dunsinane’e gelmesi kehanetini. Macbeth’e, Birnam Ormanı Dunsinane’e gelmedikçe yenilmeyeceği söylenir. İlk bakışta bu imkansız görünür, çünkü bir orman yürüyemez. Fakat askerler kendilerini gizlemek için ağaç dalları kesip taşıdığında uzaktan bakıldığında orman gerçekten hareket ediyormuş gibi görünür. Bu benzerlik son derece dikkat çekicidir. Ancak buradan Shakespeare’in doğrudan Merlin’in bu kehanetini kopyaladığı sonucunu çıkarmak doğru olmaz Hareket eden orman, Britanya edebiyatında ve kehanet geleneğinde farklı biçimlerde ortaya çıkan daha geniş bir motiftir. Yine de iki hikâyenin kullandığı fikir aynıdır. İmkansız görünen şey gerçekleştiğinde iktidarın sonu gelir. Bir hükümdar kendisini güvende hisseder. Çünkü karşısındaki kehanetin gerçekleşmesinin mümkün olmadığını düşünür.
Orman nasıl yürüyebilir? Nehir nasıl tersine dönebilir? Doğa nasıl insana karşı hareket edebilir? Fakat kehanetlerin dünyasında en büyük hata imkansız görünen şeyin asla gerçekleşmeyeceğine inanmaktır. Belki de Merlin’in Ormanların Yer Değiştirmesi Kehaneti’nin asıl gücü burada saklıdır. Bir ormanın gerçekten köklerinden çıkıp yürüyeceğini söylemesinde değil… İnsanların sonsuza kadar aynı kalacağını düşündüğü şeylerin bile bir gün değişebileceğini anlatmasında. Krallar değişir. Hanedanlar değişir. Sınırlar değişir. Nehirler değişir. Ve sonunda… Orman bile yerinde kalmaz. Fakat Merlin’in kehanetleri burada da sona ermez. Çünkü ormanların hareket etmesi bile yaklaşmakta olan en büyük değişimin yanında küçük kalacaktır. Merlin’in geleceğinde insanlar bir süre sonra başlarını topraktan kaldırıp gökyüzüne bakacaktır. Ve orada gördükleri şey çok daha korkutucu olacaktır. Çünkü sırada artık Britanya’nın kralları, nehirleri veya ormanları yoktur. Sırada yıldızlar vardır.
