Merlin’in kehanetleri ilerledikçe Britanya’nın geleceğini anlatmak için kullanılan semboller giderek değişir. Başlangıçta karşımızda kralları ve halkları temsil eden yaratıklar vardır Kızıl ve Beyaz Ejderha savaşır, Cornwall Domuzu yükselir, Adalet Aslanı ortaya çıkar, kurtlar karanlıkta bekler ve kartallar gökyüzünden geleceği izler. Fakat kehanetlerin daha tuhaf bölümlerine ulaşıldığında artık yalnızca hayvanlar ve hükümdarlar değişmez. Bu kez Britanya’nın kendisi değişmeye başlar. Nehirler alışılmış düzenlerini kaybeder, kaynaklar başka biçimlerde ortaya çıkar, sularla ilgili olağanüstü görüntüler belirir ve insanın değişmez sandığı doğa bile kehanetin bir parçasına dönüşür. Bu noktadan sonra Merlin’in dünyasında hiçbir şey güvenilir değildir. Taht değişebilir. Kral değişebilir. Sınırlar değişebilir. Ve sonunda nehirlerin bile yönü değişebilir.
Geoffrey of Monmouth’un 12. yüzyılda yazıya geçirdiği Merlin kehanetlerinin en çarpıcı özelliklerinden biri budur. Geoffrey geleceği yalnızca savaşların ve hükümdarların sıralandığı bir tarih kitabı gibi anlatmaz. Kehanet ilerledikçe doğanın düzenini siyasi dünyanın düzeniyle birbirine bağlar. Ülkede büyük bir değişim yaşandığında yalnızca insanlar bundan etkilenmez toprak, ormanlar, gökyüzü ve sular da sanki yaklaşan dönüşümü hissediyormuş gibi davranmaya başlar. Orta Çağ insanı açısından bunun çok güçlü bir anlamı vardı. Bir nehir yalnızca su değildi. Bir krallığın sınırı olabilirdi. Bir şehrin yaşam kaynağı olabilirdi. Orduların geçmesini engelleyen doğal bir savunma hattı olabilirdi. Ticaretin, tarımın ve yerleşimin merkezinde bulunabilirdi. Bu nedenle bir kehanette nehrin alışılmış düzenini kaybetmesi yalnızca coğrafi bir değişiklik anlamına gelmiyordu. Dünyanın bildiğimiz kurallarının bozulduğunu anlatan bir işarete dönüşebiliyordu.
Merlin’e atfedilen kehanetlerde suların olağan dışı davranması da tam olarak böyle bir atmosfer yaratır. İnsanlar kralların değişmesine alışabilir. Savaşların çıkmasına alışabilir. Bir kalenin yıkılmasını anlayabilir. Fakat yüzyıllardır aynı vadiden akan bir nehir bir gün başka türlü davranmaya başlarsa, artık değişen yalnızca siyaset değildir. Dünyanın düzeni değişmektedir. Bu yüzden Merlin’in doğa kehanetlerini kelimesi kelimesine modern bir felaket senaryosu gibi okumak yanıltıcı olur. Geoffrey’nin metninde kullanılan olağanüstü doğa imgeleri çoğu zaman siyasi ve toplumsal dönüşümlerin sembolik dili olarak değerlendirilebilir. Nehrin değişmesi bir krallığın değişmesiyle, suyun taşması düzenin çökmesiyle kuruyan veya başka biçimde ortaya çıkan kaynaklar ise eski dünyanın sona ermesiyle ilişkilendirilebilir. Fakat kehanetin etkileyici tarafı tam olarak burada ortaya çıkar.
Çünkü Merlin yalnızca bir kral düşecek demez. Bunun yerine sanki bütün Britanya o kralın düşüşünü hissediyormuş gibi bir dünya kurar. Dağlar sessiz değildir. Ormanlar yalnızca ağaçlardan oluşmaz. Nehirler yalnızca denize ulaşmaya çalışan sular değildir. Doğa, tarihin içerisinde yaşayan başka bir karaktere dönüşür. Britanya’nın siyasi düzeni parçalandığında doğanın düzeni de parçalanır. Bu düşünce bizi kehanetlerin daha karanlık bir katmanına götürür. Çünkü eğer nehirlerin bile alışılmış yollarından çıkabileceği bir gelecek mümkünse, insanların güvenebileceği ne kalmıştır. Bir kale yıkıldığında yeniden yapılabilir. Bir kral öldüğünde yerine yenisi geçebilir. Bir ordu yenildiğinde başka bir ordu kurulabilir. Fakat toprak değişmeye başladığında insanın üzerinde durduğu dünyanın kendisi güvenilmez hale gelir. Merlin kehanetlerinin ilerleyen bölümlerinde hissedilen korku tam olarak budur. Başlangıçtaki siyasi kehanetler giderek kozmik bir düzensizliğe yaklaşır. Önce krallar savaşır. Sonra hayvanlar konuşur.
Ardından ormanlar ve sular değişir. Ve sonunda gözler gökyüzüne çevrilir. Bu nedenle nehirlerle ilgili olağanüstü görüntüler, kehanetlerin daha büyük yapısı içerisinde bir eşik gibidir. Merlin’in geleceği artık yalnızca Britanya tahtının geleceği değildir. Doğanın geleceğidir. Bazı yorumcular bu tür tasvirleri gerçek coğrafi olaylarla ilişkilendirmeye çalışmıştır. Büyük seller, kıyı değişimleri, nehir taşkınları veya Britanya tarihinde yaşanan doğal afetler zaman zaman Merlin kehanetlerinin ışığında yeniden okunmuştur. Fakat burada çok dikkatli olmak gerekir. Geoffrey’nin sembolik ve çoğu zaman son derece kapalı dili, belirli bir modern doğal afeti açık biçimde tarif eden güvenilir bir bilimsel öngörü olarak kullanılamaz. Merlin’in gelecekte şu tarihte şu nehir taşacak şeklinde doğrulanabilir bir tahmini yoktur. Kehanetlerin dünyası bundan çok daha şiirseldir. Ve çok daha karanlıktır.
Çünkü kesin bir tarih vermek yerine insanın hayal gücünü harekete geçiren görüntüler bırakır. Bir nehir düşünün. Yüzyıllardır aynı yönde akmaktadır. Kıyısında şehirler kurulmuştur. Köprüler yapılmıştır. Krallar o nehrin üzerinden ordular geçirmiştir. İnsanlar çocuklarına onun adını öğretmiştir. Sonra bir gün Merlin’in kehanetindeki dünya gelir. Su yükselir. Eski sınırlar kaybolur. Kıyılar değişir. İnsanların değişmez sandığı coğrafya artık aynı değildir. Orta Çağ okuyucusu için bundan daha güçlü bir düzen bozulması görüntüsü bulmak zordur. Çünkü nehir değişiyorsa sınır da değişebilir. Sınır değişiyorsa krallık değişebilir. Krallık değişiyorsa hükümdarın gücü de sonsuz değildir. Böylece su, siyasetin sembolüne dönüşür. Nehir nasıl sürekli akıyorsa tarih de sürekli hareket eder. Onu bir süre durdurabilirsiniz. Üzerine köprü kurabilirsiniz. Kıyısına kale yapabilirsiniz. Hatta sınırınızı onun üzerine çizebilirsiniz. Fakat su hareket etmeye devam eder. Merlin kehanetlerinin dünyasında iktidar da böyledir. Bir kral kendisini sonsuz sanır. Bir hanedan ülkenin sonsuza kadar kendisine ait olduğunu düşünür. Bir imparatorluk sınırlarını taşa kazır. Fakat zaman geçer. Krallar ölür. Hanedanlar kaybolur. İmparatorlukların sınırları silinir. Ve nehir akmaya devam eder. Belki de Merlin’in sularla ilgili imgelerinin en güçlü tarafı budur.
Doğayı geleceğin habercisi haline getirirken aynı zamanda insana kendi küçüklüğünü hatırlatır. Krallar ne kadar güçlü olursa olsun bir nehri sonsuza kadar yönetemez. Ordular ne kadar büyük olursa olsun denize emir veremez. Kaleler ne kadar yüksek olursa olsun suyun önünde sonsuza kadar duramaz. Bu nedenle Merlin’in kehanetlerinde doğanın değişmeye başlaması, yaklaşmakta olan daha büyük bir dönüşümün habercisi olarak okunabilir. Çünkü hikayenin bu noktasında artık yalnızca Britanya’nın hükümdarları değişmemektedir. Britanya’nın kendisi değişmektedir. Nehirler. Kaynaklar. Ormanlar. Toprak. Ve biraz sonra… Gökyüzü. Merlin’in kehanetleri böylece yeryüzündeki savaşlardan yavaş yavaş uzaklaşır ve çok daha büyük, neredeyse kıyametvari bir geleceğe doğru ilerler. Ejderhaların savaşıyla başlayan hikayede önce insanların düzeni bozulmuştu. Şimdi doğanın düzeni bozulmaktadır. Ve Merlin’in geleceğinde bundan sonra değişecek şey, insanın baktığında sonsuza kadar aynı kalacağını düşündüğü son yerdir. Gökyüzü.
