Merlin’in kehanetlerinde Britanya’nın kaderi başlangıçta kendi toprakları üzerinde verilen bitmek bilmeyen mücadelelerle şekillenir. Britonlar geri çekilir, Saksonlar yükselir, krallar birbirleriyle savaşır, kaleler el değiştirir ve ülkenin geleceği Kızıl ve Beyaz Ejderha’nın mücadelesinde sembolleşir Fakat kehanetlerin ilerleyen bölümlerinde dikkat çekici bir değişim yaşanır. Britanya artık yalnızca kendisini savunmaya çalışan bir ada değildir Ufuk genişler, ordular kıyılara ulaşır, gemiler denize açılır ve Britanya’nın gücünün adanın sınırlarının ötesine taşındığı çok daha büyük bir gelecek ortaya çıkar. Bu dönüşümün merkezinde daha önce Merlin’in kehanetlerinde karşılaştığımız gizemli bir figür vardır. Cornwall Domuzu. Geoffrey of Monmouth’un 12. yüzyılda yazıya geçirdiği Merlin kehanetlerinde Cornwall’dan çıkacağı söylenen bu figür sıradan bir hükümdar gibi tasvir edilmez. Düşmanlarını mağlup edecek, Britanya içerisindeki gücünü sağlamlaştıracak ve ardından hakimiyetini denizin ötesine taşıyacaktır Kehanetin coğrafyası bu noktadan sonra büyür. Artık yalnızca Britanya’dan değil, okyanustaki adalardan, Galya’dan ve sonunda Roma dünyasını çağrıştıran çok daha büyük bir güçten söz edilmeye başlanır. Böylece hikayenin yönü tamamen tersine döner. Başlangıçta yabancı ordular denizi aşarak Britanya’ya gelirken şimdi Britanya’nın orduları denizi aşmaktadır. Başlangıçta ada istilalara karşı kendisini korumaya çalışırken artık başka topraklara ulaşabilecek bir güç haline gelmektedir.
Bu değişimin Kral Arthur anlatısıyla bağlantısı özellikle dikkat çekicidir. Geoffrey of Monmouth’un anlattığı Arthur yalnızca Britanya’yı düşmanlarından koruyan bir kral değildir. Arthur güçlendikçe seferlerinin sınırları genişler ve hikaye onu giderek Avrupa çapında büyük bir hükümdara dönüştürür. Önce kendi ülkesindeki düşmanlarını bastırır, ardından çevredeki adalara ve krallıklara yönelir. Geoffrey’nin anlatısında İrlanda, İzlanda, Orkney ve başka bölgeler Arthur’un giderek genişleyen güç alanının içerisine girer. Daha sonra Arthur’un orduları Avrupa kıtasına geçer ve Galya’ya ulaşır. Artık karşımızdaki hükümdar yalnızca Britanya’nın güvenliğini sağlayan bir savaşçı değildir. Geoffrey’nin efsanevi dünyasında Arthur, denizlerin ötesinde ordular hareket ettirebilen ve Avrupa’nın büyük güçlerine meydan okuyabilecek bir hükümdara dönüşmüştür. İşte Merlin’in Cornwall Domuzu hakkındaki kehanetiyle Arthur’un hikayesi arasındaki en güçlü benzerliklerden biri burada ortaya çıkar. Kehanette Cornwall’dan yükselecek figürün gücünün okyanustaki adalara ve Galya’ya kadar ulaşacağı anlatılırken Geoffrey’nin Arthur’u da aynı doğrultuda Britanya’dan çıkar, denizi geçer ve Galya üzerinde hakimiyet kurmaya yönelir.
Fakat kehanetin sınırları burada da durmaz. Merlin’e atfedilen sembolik anlatıda Romulus’un evi olarak ifade edilen gücün Cornwall Domuzu’nun cesaretinden çekineceğine ilişkin dikkat çekici bir görüntü bulunur. Romulus, Roma’nın efsanevi kurucusudur ve Orta Çağ okuyucusu için böyle bir ifade doğal olarak Roma’yı çağrıştırıyordu. Bu nedenle Cornwall’dan yükselecek hükümdarın gücünün yalnızca Britanya veya Galya ile sınırlı kalmayacağı, sonunda Roma dünyasının karşısına çıkabilecek seviyeye ulaşacağı düşüncesi ortaya çıkar. Geoffrey’nin Arthur anlatısı da tam bu noktaya doğru ilerler. Arthur’un Avrupa’daki hakimiyeti genişledikçe Roma ile Britanya arasında gerilim başlar. Roma tarafından Britanya üzerinde eski hakların bulunduğu ileri sürülür ve Arthur’dan Roma otoritesine boyun eğmesi beklenir. Fakat Geoffrey’nin Arthur’u bunu kabul etmez. Tam tersine Roma’ya meydan okumayı seçer. Böylece anlatıda olağanüstü bir tarihsel tersine dönüş gerçekleşir. Yüzyıllar önce Roma Britanya’yı fethetmişken şimdi Britanya’nın efsanevi kralı Roma’nın karşısında durmaktadır. Bir zamanlar imparatorluğun uzak eyaletlerinden biri olan ada efsanenin dünyasında eski imparatorluğa meydan okuyabilecek bir güç haline gelmiştir.
Bu tersine dönüş Geoffrey’nin Britanya anlatısının en etkileyici taraflarından biridir. Bir zamanlar başka orduların denizi aşarak ulaştığı ülke artık kendi ordularını denizin ötesine göndermektedir. Bir zamanlar istilaya uğrayan Britanya artık başka krallıkların kaderini değiştirebilecek bir güç olarak tasvir edilmektedir. Fakat burada tarih ile efsaneyi birbirinden ayırmak son derece önemlidir. Geoffrey’nin anlattığı Arthur imparatorluğunu tarihsel bir gerçek olarak kabul etmek mümkün değildir. Arthur’un gerçekten yaşamış tarihsel bir hükümdar olup olmadığı dahi tartışmalıdır ve Geoffrey’nin anlattığı Avrupa çapındaki Arthur fetihlerini doğrulayacak güvenilir çağdaş kanıtlar bulunmamaktadır. Aynı nedenle Merlin’in yüzyıllar sonra kurulacak modern Britanya İmparatorluğu’nu açık biçimde önceden gördüğünü söylemek de tarihsel olarak sağlam değildir. Merlin kehanetlerindeki denizaşırı hakimiyet fikriyle sonraki yüzyıllarda ortaya çıkan Britanya deniz gücü arasında etkileyici benzerlikler kurulabilir, ancak bunlar doğrudan bir kehanetin gerçekleştiğinin kanıtı olarak sunulmamalıdır.
Yüzyıllar sonra Britanya gerçekten dünyanın en önemli deniz güçlerinden birine dönüşecek, Britanya gemileri okyanusları aşacak ve ülkenin siyasi, askeri ve ticari etkisi dünyanın çok uzak bölgelerine kadar ulaşacaktır. Fakat Geoffrey of Monmouth’un 12. yüzyıldaki dünyasında anlatılan denizaşırı güç düşüncesinin merkezinde modern Britanya İmparatorluğu değil, büyük ölçüde Arthur’un efsanevi hükümdarlığı bulunur. Arthur’un denizlerin ötesine uzanan gücü yalnızca askeri bir başarı olarak da değerlendirilmemelidir. Bu aynı zamanda Britanya’nın kendisi hakkında kurduğu büyük bir hayalin sembolüdür. Britanya artık Avrupa’nın kenarında unutulmuş bir ada değildir. Kralları başka hükümdarların karşısında eğilmez, orduları denizi geçebilir, gemileri yabancı kıyılara ulaşabilir ve kralının adı Roma’da bile korkuyla anılabilecek kadar büyük olabilir. Orta Çağ okuyucusu açısından Roma’ya meydan okuyabilmek olağanüstü bir düşünceydi, çünkü Roma yalnızca başka bir devlet değil, geçmişin en büyük siyasi ve askeri güçlerinden birinin sembolüydü. Roma’nın karşısında durabilen hükümdar, sıradan bir kral olmaktan çıkıp imparatorluk seviyesinde bir figüre dönüşüyordu.
Deniz de bu anlatıda bambaşka bir anlam kazanır. Merlin’in kehanetlerinin başlangıcında deniz çoğu zaman tehlikenin geldiği yerdir. Yabancı halklar denizi geçerek Britanya’ya ulaşır, istilacı ordular kıyılarda belirir ve ada dışarıdan gelen güçlerle mücadele etmek zorunda kalır. Fakat Britanya güçlendikçe denizin anlamı değişir. Artık deniz ülkeyi dünyadan ayıran bir engel değildir. Britanya’yı dünyaya bağlayan bir yola dönüşür. Gemiler kıyılardan ayrılır, askerler yabancı topraklara çıkar ve savaş Britanya’nın kendi topraklarından uzaklaşarak başka ülkelere taşınır. Bir zamanlar korkuyla bakılan ufuk artık fetih ihtimalinin bulunduğu bir kapıdır. Böylece Merlin’in sembolik dünyasında Britanya’nın değişimi yalnızca sınırların genişlemesiyle değil, denize bakışın tamamen değişmesiyle anlatılır.
Belki de Britanya’nın Denizlerin Ötesindeki Gücü düşüncesinin en etkileyici tarafı budur. Burada anlatılan yalnızca bir ülkenin daha fazla toprak ele geçirmesi değildir. Bir ülkenin kendisini dünyada nasıl gördüğünün değişmesidir. Önce hayatta kalmaya çalışan bir Britanya vardır. Ardından parçalanmış topraklarını birleştirmeye çalışan bir Britanya ortaya çıkar. Sonra güçlü bir kral yükselir. Ordular kurulup düşmanlar yenildikçe ülke kendi sınırlarının ötesine bakmaya başlar. Önce yakın adalar, ardından Galya ve sonunda Roma’nın gölgesi ortaya çıkar. Britanya artık kendisini tarihin kenarında değil, merkezinde görmeye başlamıştır.
Fakat Merlin kehanetlerinin tamamında tekrar eden acımasız bir kural burada da ortaya çıkar hiçbir yükseliş sonsuza kadar sürmez. Bir krallık denizlerin ötesine ulaşabilir, orduları başka ülkeleri fethedebilir ve hükümdarı dünyanın en büyük güçlerine meydan okuyabilir, fakat bütün bu zaferler ülkenin kendi içerisindeki çatlakları ortadan kaldırmaz. Arthur’un hikayesinde de tam gücünün zirvesine ulaştığı anda bu gerçek ortaya çıkar. Arthur Roma üzerine yürümeye hazırlanırken Britanya’da bıraktığı düzen parçalanmaya başlar. Dışarıdaki düşmanlarını yenebilecek kadar güçlü olan kralın karşısına bu kez kendi ülkesinden bir tehdit çıkar. Mordred. Arthur geri dönmek zorunda kalır ve denizlerin ötesine taşan büyük fetih hikayesi bir anda Britanya’nın kendi topraklarında yaşanan ölümcül bir hesaplaşmaya dönüşür.
Merlin’in dünyasının büyük döngüsü böylece yeniden başlar. Önce bir krallık yükselir, ardından düşmanlarını yener, sınırlarını aşar, denizleri geçer ve kendisini yenilmez sanmaya başlar. Fakat gücünün zirvesindeyken içeride küçük bir çatlak oluşur. Çatlak büyür, sadakatler parçalanır ve uzaktaki zaferlerden çok daha tehlikeli olan iç savaş ortaya çıkar. Çünkü bir krallığın gücü yalnızca kaç gemiye veya kaç askere sahip olduğuyla ölçülmez. Gerçek gücü, kendi içerisinde ne kadar birlik sağlayabildiğiyle de ilgilidir. Denizleri aşan ordular geri çağrılabilir, fethedilen topraklar kaybedilebilir ve dünyanın en güçlü kralı bile kendi ülkesindeki ihanetten kaçamayabilir.
Belki de Merlin’e atfedilen bu anlatının bıraktığı en büyük soru Britanya’nın gücünün ne kadar uzağa ulaşacağı değildir. Kehanetin çok daha karanlık bir sorusu vardır. Bir krallık denizleri aşabilir, uzak ülkeleri fethedebilir ve dünyanın en güçlü imparatorluklarına meydan okuyabilir. Fakat bütün bunları başardıktan sonra bile yenmesi gereken son bir düşman kalır kendi içerisindeki bölünme. Çünkü denizin ötesindeki düşmanı görmek kolaydır. Gemilerini, bayraklarını ve ordularını uzaktan fark edebilirsiniz. Fakat sarayın içinde büyüyen ihanet sessizdir. Ve bazen bir imparatorluğu yıkmak için denizin ötesinden gelen devasa bir orduya gerek yoktur. Bazen tek bir çatlak, bütün krallığı parçalamaya yeter.
