Merlin’in kehanetlerinde Britanya’nın geleceğine bakıldığında huzurlu bir ülke görülmez. Ufukta yükselen şey barış değil, birbirinin ardından gelen savaşlardır. Krallar tahta çıkar, ordular toplanır, eski ittifaklar parçalanır, yabancı güçler denizi aşar ve bir hükümdarın kazandığı toprak birkaç kuşak sonra başka bir hükümdarın eline geçer. Kehanet boyunca kullanılan ejderhalar, aslanlar, kurtlar, domuzlar ve kartalların arkasında aslında sürekli tekrar eden tek bir soru vardır. Britanya’ya kim hükmedecek? Geoffrey of Monmouth’un 12. yüzyılda kaleme aldığı Historia Regum Britanniae içerisinde Merlin’e atfedilen kehanetler, geleceği modern bir tarih kitabı gibi savaşların isimlerini ve tarihlerini sıralayarak anlatmaz Bunun yerine Britanya’nın kaderini sembollerin içine gizler. Bir halk ejderhaya dönüşür, bir hükümdar aslan veya domuz olarak ortaya çıkar düşmanlar hayvanların mücadelesiyle temsil edilir ve siyasi düzenin çöküşü doğanın bile bozulduğu görüntülerle anlatılır.
Bu nedenle Merlin’in Britanya’daki Büyük Savaşlar kehanetinden söz ettiğimizde tek bir savaş meydanından değil, Britanya’nın geleceğinin sürekli çatışmalarla şekilleneceği düşüncesinden söz ediyoruz. Bu savaşların ilk büyük sembolü zaten iki ejderhanın mücadelesinde ortaya çıkmıştı Kızıl Ejderha ve Beyaz Ejderha. Kızıl Ejderha Britonları, Beyaz Ejderha ise Saksonları temsil ediyordu. Beyaz Ejderha başlangıçta üstünlük kazanacak Britonların toprakları daralacak ve ülkenin önemli bölümleri yeni gelen güçlerin kontrolüne geçecekti. Fakat kehanetin dünyasında hiçbir zafer sonsuza kadar sürmez. Bir güç yükselirken başka bir güç onun karşısına çıkacak ve Britanya tekrar savaşa sürüklenecekti. Bu görüntü Britanya’nın Roma sonrası tarihinin karmaşık yapısıyla dikkat çekici biçimde örtüşür.
5. yüzyılın başlarında Roma yönetiminin Britanya’dan çekilmesiyle adada büyük bir siyasi boşluk ortaya çıktı. Roma ordusunun ve merkezi yönetimin geri çekilmesi, Britanya’nın tek bir otorite tarafından kontrol edildiği eski düzenin çözülmesine yol açtı. Farklı yerel güçler ortaya çıkarken Angluslar, Saksonlar ve Jütler olarak bilinen Germen topluluklarının Britanya’ya yerleşmesiyle ülkenin siyasi haritası yeniden şekillenmeye başladı. Fakat bu süreç tek bir büyük savaşla gerçekleşmedi. Yıllar sürdü. Nesiller değişti. Bir bölgede Britonlar direnmeye devam ederken başka bir bölgede yeni krallıklar ortaya çıktı. Kent, Sussex, Essex, Wessex, Mercia, East Anglia ve Northumbria gibi krallıklar zaman içerisinde Britanya’nın büyük bölümündeki siyasi düzenin temel parçaları haline geldi. Ancak yeni krallıkların ortaya çıkması savaşların sona erdiği anlamına gelmiyordu. Tam tersine şimdi mücadele başka bir biçime dönüşmüştü. Artık yalnızca Britonlarla Saksonlar savaşmıyordu Krallıklar birbirleriyle savaşıyordu.
Mercia güçlendiğinde komşuları tehdit altında kalıyor, Northumbria yükseldiğinde kuzeydeki dengeler değişiyor, Wessex güç kazandığında Britanya’nın güneyindeki siyasi harita yeniden şekilleniyordu. Bir kralın zaferi başka bir kralın felaketiydi. Bir hanedanın yükselişi başka bir hanedanın sonuydu. Merlin kehanetlerinin sürekli değişen hayvan sembolleri de böyle bir dünyaya son derece uygun görünür. Çünkü ortada tek bir düşman yoktur. Düşman sürekli değişmektedir. Fakat Britanya’nın savaşlarla şekillenen kaderi bununla da bitmez. 9. yüzyılın sonlarına gelindiğinde denizin üzerinde yeni gemiler belirmeye başladı. Vikingler Britanya kıyılarına ulaşıyordu. Başlangıçta kıyıdaki manastırlara ve savunmasız yerleşimlere yapılan saldırılar zaman içerisinde çok daha büyük askeri harekatlara dönüştü. İskandinav savaşçıları artık yalnızca yağmalayıp geri dönmüyor, Britanya’da toprak ele geçiriyor ve kalıcı güç merkezleri oluşturuyordu. 10. yüzyılda Viking ordularının ilerleyişi Anglo Sakson krallıklarının büyük bölümünü tehdit edecek noktaya ulaştı. Bir zamanlar Britonların karşısındaki yabancı güçlerden biri olan Anglo Sakson dünyası şimdi başka bir dış güç karşısında kendi varlığını korumaya çalışıyordu. Tarihin çarkı yeniden dönmüştü. Dün saldıranlar bugün savunuyordu. Wessex Kralı Alfred ve ardından gelen hükümdarlar Viking ilerleyişine karşı mücadele ederken İngiltere’nin siyasi birleşmesine giden süreç de hızlandı. Fakat Viking tehdidi tamamen ortadan kalkmadı. Sonraki dönemlerde Danimarkalı hükümdarlar İngiltere tahtını bile ele geçirecekti. Britanya bir kez daha farklı kralların, farklı halkların ve farklı orduların savaş alanına dönüşmüştü. Sonra 1066 geldi. İngiltere Kralı Edward the Confessor’ın ölümü taht üzerinde büyük bir mücadele başlattı. Harold Godwinson İngiltere kralı oldu, fakat taht üzerinde hak iddia eden başka güçlü isimler vardı.
Norveç Kralı Harald Hardrada kuzeyden geldi. Normandiya Dükü William ise güneyden hazırlanıyordu. Harold önce kuzeye yürüdü. Stamford Bridge’de Norveç ordusuyla karşılaştı ve büyük bir zafer kazandı. Fakat zaferin tadını çıkaracak zamanı olmadı. Çünkü Manş Denizi’nin karşı tarafından başka bir ordu İngiltere’ye çıkmıştı. Harold ordusunu hızla güneye götürdü. Ve 14 Ekim 1066’da Hastings yakınlarında İngiltere’nin kaderini değiştirecek savaş başladı. Norman ordusuyla Anglo Sakson kuvvetleri saatler boyunca mücadele etti. Savaşın sonunda Harold öldü ve William’ın zaferi İngiltere tarihinde yeni bir çağın kapısını açtı. Bir zamanlar Britanya’ya gelen Saksonların kurduğu siyasi dünya artık başka bir denizaşırı güç tarafından değiştiriliyordu. Fakat savaşların zinciri yine sona ermedi. Normanlar ülkeye hakim olduktan sonra kaleler inşa etti isyanları bastırdı ve yeni bir aristokratik düzen kurdu. Ardından İngiliz ve Fransız toprakları arasındaki mücadeleler, hanedan çatışmaları ve taht krizleri Britanya’nın tarihini yeniden savaşlarla doldurdu. 10. yüzyılda Geoffrey of Monmouth Merlin’in kehanetlerini yazarken bütün bu geçmiş onun arkasında duruyordu. Roma gitmişti. Briton krallıkları parçalanmıştı. Anglo Sakson krallıkları yükselmişti. Vikingler gelmişti. Normanlar İngiltere’yi fethetmişti. Ve Geoffrey’nin kendi yaşadığı çağda bile tahtın geleceği güvenli değildi. Bu nedenle Merlin’in kehanetlerinde savaşların bitmemesi şaşırtıcı değildir. Fakat burada çok önemli bir tarihsel ayrım yapmak gerekir.
Geoffrey’nin Merlin’e atfettiği sembolik ifadeleri alıp bunların bütün bu savaşları yüzyıllar öncesinden ayrıntılarıyla haber verdiğini söylemek doğru değildir. Geoffrey 12. yüzyılda yazıyordu ve anlattığı Britanya tarihinin önemli bölümü onun açısından zaten geçmişte yaşanmıştı. Kehanetin asıl büyüsü tam olarak burada ortaya çıkar. Geçmiş, geleceğin diliyle anlatılır. Merlin’in ağzından konuşan anlatı, okuyucunun bildiği olayları henüz gerçekleşmemiş gibi gösterir. Daha sonra semboller giderek belirsizleşir ve Geoffrey’nin kendi döneminin ötesindeki geleceğe doğru ilerler Okuyucu böylece görünmez bir sınırla karşılaşır. Bir noktaya kadar neyin gerçekleştiğini bilir. Sonra bir anda bilinmeyen geleceğe geçer. Ve artık hangi ejderhanın hangi kral olduğunu, hangi aslanın hangi hanedanı temsil ettiğini veya hangi savaşın henüz yaşanmadığını bilmek mümkün değildir. İşte Merlin’in Büyük Savaşlar anlatısını bu kadar karanlık yapan şey budur. Kehanet tek bir büyük final savaşından söz etmez. Daha rahatsız edici bir fikir sunar. Savaş tekrar edecektir. Çünkü savaşın nedeni yalnızca Saksonlar değildir. Vikingler değildir. Normanlar değildir. Tek bir kötü kral da değildir. Asıl neden iktidardır. Britanya tahtı var olduğu sürece birileri ona sahip olmak isteyecektir. Bir kral öldüğünde başka biri tahta çıkacaktır.
Bir hanedan zayıfladığında rakibi güçlenecektir. Ülke kendi içinde bölündüğünde denizin ötesindeki düşman fırsat kollayacaktır. Bu yüzden Merlin’in dünyasında kurtlar denizin karşısında bekler. Kartallar gökyüzünden savaşları izler. Kaleler yükselir ve sonra çöker. Ormanlar hareket eder. Nehirler yollarını değiştirir. Ve bütün bunların ortasında insanlar aynı şeyi yapmaya devam eder. Taht için savaşırlar. Belki de kehanetin en karanlık tarafı budur. İnsanlar her savaştan sonra bunun son savaş olduğuna inanır. Bir kral zafer kazanır ve barış ilan eder. Surlar yeniden yapılır. Şehirler onarılır. Tarlalar tekrar ekilir. Çocuklar büyür. Bir kuşak savaşın korkusunu unutmaya başlar. Sonra başka bir kral ölür. Başka biri taht üzerinde hak iddia eder. Ufukta başka sancaklar belirir. Ve ordular yeniden yürümeye başlar. Merlin’in Britanya’sında tarih düz bir çizgi değildir. Bir çemberdir. Ejderhaların savaşıyla başlayan mücadele başka isimlerle tekrar tekrar geri döner. Krallar değişir. Bayraklar değişir. Ordular değişir. Fakat savaş meydanında toprağa düşen insanların hikayesi değişmez. Ve belki de Merlin’e atfedilen Büyük Savaşlar anlatısının en ürpertici düşüncesi gelecekte hangi ordunun kazanacağı değildir. Çünkü kazanan taraf da bir gün kaybedecektir. Bugünün fatihi yarının savunucusudur
Bugünün kralı yarının unutulmuş ismidir. Bugünün yenilmez kalesi yarının harabesidir. Merlin’in geleceğinde hiçbir zafer sonsuz değildir. Çünkü Britanya için verilen savaşın sonunda tek bir gerçek galip vardır. Zaman.
