Merlin’in kehanetlerinde Britanya’nın geleceği ilerledikçe insanın güvenebileceği şeyler birer birer ortadan kalkmaya başlar. Önce krallar değişir, ardından hanedanlar birbirini yok eder, ejderhalar savaşır, aslanlar yükselir, kurtlar sınırların dışında bekler, nehirler alışılmış düzenlerini kaybeder ve ormanlar bile bulundukları yerde kalmaz. Fakat bütün bunların ardından sıra insanın kendisini korumak için inşa ettiği en güçlü yapılara gelir şehirlere, surlara, kulelere ve kalelere. Orta Çağ dünyasında bir kale yalnızca taşlardan yapılmış büyük bir yapı değildi. Kale, iktidarın ta kendisiydi Bir hükümdarın bölge üzerindeki hakimiyetini gösteriyor, orduların sığınabileceği güvenli bir merkez oluşturuyor, ticaret yollarını kontrol ediyor ve çevresinde yaşayan halka kimin hükmettiğini hatırlatıyordu. Bir şehrin surları ne kadar yüksekse, o şehir kendisini o kadar güvende hissediyordu Bir kalenin kuleleri ne kadar görkemliyse, onu yöneten hükümdarın gücü de o kadar büyük görünüyordu.
Fakat Merlin’in geleceğinde taş bile sonsuza kadar dayanmayacaktır. Geoffrey of Monmouth’un 12. yüzyılda yazıya geçirdiği Merlin kehanetlerinde Britanya’nın şehirleri ve siyasi merkezleri doğrudan veya sembolik biçimde büyük değişimlerin içerisine çekilir. Bazı yerlerin gücünü kaybetmesi, kulelerin yıkılması, şehirlerin eski önemlerini yitirmesi ve bir zamanlar güçlü olan merkezlerin başka güçlerin eline geçmesi gibi görüntüler, kehanetin karanlık atmosferinin önemli parçalarıdır. Buradaki mesaj oldukça serttir. Bir kral kendisini korumak için duvar yaptırabilir. Duvarın önüne hendek kazdırabilir. Kulelerin üzerine askerler yerleştirebilir. Kapıları demirle güçlendirebilir. Fakat Merlin’in dünyasında hiçbir sur kaderi dışarıda tutamaz. Çünkü bir kaleyi yıkmak için her zaman duvarları parçalamak gerekmez. Bazen onu yöneten kral ölür. Bazen içerideki insanlar ihanet eder. Bazen ordunun yiyeceği tükenir. Bazen şehrin kapıları içeriden açılır. Bazen de yüzyıllarca yenilmez görünen bir siyasi düzen birkaç yıl içerisinde tamamen ortadan kalkar.
Bu nedenle Merlin’in kehanetlerindeki şehirlerin ve kalelerin çöküşünü yalnızca gerçek yapıların fiziksel olarak yıkılması şeklinde okumak eksik kalır. Kale aynı zamanda bir hanedanın, bir hükümdarın ve bir düzenin sembolüdür. Kule çöktüğünde yalnızca taşlar yere düşmez. Bir iktidar da çöker. Britanya tarihi bu sembol için olağanüstü derecede zengin bir zemin sunar. Roma yönetiminin sona ermesinden sonraki yüzyıllarda eski şehirlerin bir kısmı önemini kaybetmiş, yeni siyasi merkezler ortaya çıkmış, Anglo Sakson krallıkları yükselmiş, Viking saldırıları birçok yerleşimi tehdit etmiş ve Norman Fethi’nden sonra ülkenin üzerinde yepyeni kaleler yükselmeye başlamıştır. Bir çağın savunma yapısı başka bir çağda harabeye dönüşebilirdi. Bir hükümdarın yaptırdığı kale birkaç kuşak sonra onun düşmanlarının eline geçebilirdi. Bir zamanlar ülkenin merkezinde bulunan şehir yüzyıllar sonra sıradan bir yerleşime dönüşebilirdi.
İnsan taşın kalıcı olduğunu düşünür. Tarih ise bunun doğru olmadığını tekrar tekrar gösterir. Merlin kehanetlerinin gücü de tam olarak burada ortaya çıkar. Kralların öleceğini söylemek kolaydır, çünkü bütün insanlar ölür. Fakat bir kalenin öleceğini söylemek çok daha güçlü bir görüntüdür Çünkü kale insandan daha uzun yaşamak için yapılmıştır. Onu inşa eden kral öldükten sonra bile ayakta kalması beklenir. Çocukları ölür. Torunları ölür. Hanedan değişir. Fakat kule hala ufukta görünür. Bu yüzden bir kehanette kulenin yıkılması, yalnızca bir yapının sonunu değil, zamanın insanın kurduğu en güçlü şeyleri bile aşabileceğini anlatır. Merlin’in geleceğinde bazı şehirlerin kaderi de benzer biçimde değişir. Bir dönem zenginlik ve iktidarın merkezi olan yerler önemlerini kaybederken, daha önce sıradan görünen başka merkezler yükselir. Böylece Britanya’nın siyasi haritası yalnızca sınırlarla değil, şehirlerin kaderleriyle de yeniden çizilir. Bugün bir başkent olan yer yarın terk edilmiş olabilir. Bugün sınırda bulunan bir kale yarın krallığın merkezi olabilir.
Bugün yenilmez görünen surlar yarın düşmanın bayrağını taşıyabilir. Ve kehanetin korkutucu tarafı şudur. Şehrin içinde yaşayan insanlar çoğu zaman son günün geldiğini bilmez. Sabah kapılar açılır. Pazar kurulur. Demirciler çalışır. Askerler surlarda nöbet tutar Çocuklar sokaklarda dolaşır. Her şey yüz yıldır olduğu gibi devam eder. Fakat uzakta bir ordu yaklaşmaktadır. Ya da sarayın içinde bir ihanet hazırlanmaktadır. Ya da kral çoktan kaybetmek üzere olduğu bir savaşa gitmiştir. Şehir bunu henüz bilmez. Kuleler hala ayaktadır. Bayrak hala dalgalanmaktadır. Fakat tarih çoktan kararını vermiştir. İşte Merlin kehanetlerinin karanlık atmosferi tam olarak bu görüntüde hayat bulur. İnsanlar güvenli olduklarını düşünürken değişim çoktan başlamıştır. Bu nedenle kalelerin çöküşü yalnızca savaşın değil, yanlış güven duygusunun da sembolüdür. Bir hükümdar yüksek duvarlarının kendisini koruyacağını düşünür. Bir hanedan soyunun sonsuza kadar devam edeceğine inanır. Bir şehir zenginliğinin hiçbir zaman sona ermeyeceğini varsayar. Fakat Merlin’in dünyasında sonsuz olan hiçbir siyasi güç yoktur. Bugünün kalesi yarının harabesidir. Bugünün kralı yarının mezar taşıdır. Bugünün başkenti yarının unutulmuş şehridir. Bu düşünce kehanetlerin tamamında tekrar tekrar karşımıza çıkan büyük döngünün bir parçasıdır.
Kızıl Ejderha geri çekilir. Beyaz Ejderha yükselir. Sonra onun dünyası da değişir. Cornwall Domuzu ortaya çıkar. Adalet Aslanı yeni bir düzen kurar Kurtlar denizin ötesinde bekler. Kartallar yukarıdan bütün bunları izler. Nehirler değişir. Ormanlar hareket eder. Ve sonunda insanın bütün bu değişime karşı inşa ettiği taş duvarlar da çöker. Fakat burada tarihsel açıdan önemli bir noktayı unutmamak gerekir Merlin’e atfedilen bu sembolik anlatıları belirli bir modern şehrin yıkılacağına dair kesin kehanetler olarak görmek doğru değildir Geoffrey of Monmouth’un metni 12. yüzyılın siyasi ve edebi dünyasında şekillenmiştir. Kehanetlerde geçmişte gerçekleşmiş olaylar Geoffrey’nin kendi dönemindeki siyasi meseleler ve geleceğe ilişkin belirsiz imgeler iç içe geçmiştir. Bu nedenle Merlin şu kalenin şu tarihte yıkılacağını önceden bildi şeklindeki modern iddialara dikkatle yaklaşmak gerekir. Metnin gerçek gücü başka yerdedir. Merlin bize belirli bir kalenin ne zaman yıkılacağını söylemez. Bunun yerine çok daha rahatsız edici bir fikir bırakır. Her kale bir gün yıkılabilir. Çünkü hiçbir duvar zaman kadar güçlü değildir. Hiçbir kule tarihten daha yüksek değildir.
Ve hiçbir kral taşların arkasına saklanarak değişimden sonsuza kadar kaçamaz. Bir gün savaş biter. Ordular gider. Kralların isimleri unutulur. Sarayların salonları sessizleşir. Bir zamanlar binlerce askerin koruduğu kapılardan artık yalnızca rüzgar geçer. Surların arasından ağaçlar büyür Taht odasının tavanı çöker. Ve yüzyıllar sonra oraya gelen insanlar taşların arasında yürüyerek tek bir soru sorar. Burada kim yaşamıştı? Belki de Merlin’in şehirler ve kalelerle ilgili kehanetlerinin en karanlık tarafı budur. Bir kralın en büyük korkusu yenilmek değildir. Bir şehrin en büyük korkusu yıkılmak değildir. Asıl korku, bir zamanlar dünyanın merkezi olduğunu düşündüğün yerin günün birinde kimsenin hatırlamadığı bir harabeye dönüşmesidir. Çünkü Merlin’in geleceğinde krallar düşer, ordular kaybolur ve kaleler çöker. Ama zaman… Hepsinin üzerinden yürümeye devam eder.
