Kusurlu güzellik, modern dünyanın pürüzsüz olma takıntısına sessiz ama çok güçlü bir itirazdır ve özünde, çatlağın, eğriliğin, eksikliğin ya da tamamlanmamışlığın bir kusur değil, aksine bir hikaye, bir iz, bir insanlık kanıtı olduğunu kabul etme halidir. Bu bakış açısında güzellik simetriden değil, yaşanmışlıktan doğar ve her iz, nesnenin ya da insanın başından geçen zamanın görünür bir tanığına dönüşür.
Bu anlayışta çatlamış bir seramik, kusursuz bir fabrikasyon üründen daha değerlidir. Çünkü çatlaklar gizlenmez, hatta altınla onarılıp özellikle görünür kılınır, tıpkı insanın yaralarının onu zayıflatmak yerine derinleştirmesi gibi, burada da kırılma noktaları nesnenin kimliğinin ayrılmaz bir parçası olur.
Günümüzde bu kavramın bu kadar ilgi görmesinin nedeni, sosyal medyada sürekli cilalanmış hayatlar, filtrelenmiş yüzler ve her şey yolundaymış hissi arasında insanların artık samimi olana, gerçek olana ve eksik olmasına rağmen dürüst duran şeye daha çok bağlanmasıdır. Bu yüzden kusurlu güzellik temalı videolar, kusurlu sesler, titrek görüntüler, yarım cümleler ve plansız anlar daha çok izlenir, daha çok paylaşılır ve daha çok kalpte yer eder.
Kısacası kusurlu güzellik, daha iyi olmalıyım baskısından çok, olduğum hal yeterli hissini vurgular ve belki de tam bu yüzden, hem sanatta hem dijital içerikte hem de gündelik hayatta insanlara derin bir nefes aldıran, sakin ama kalıcı bir etki yaratır.
