Aşağıda birbirinden bağımsız beş kısa hikaye var. Onları fazla analiz etmeden, yalnızca okurken sende bıraktıkları duyguya dikkat ederek oku. Kendini hangisine daha yakın hissettiğini, hangisinin devamını merak ettiğini veya hangisinin içinde bulunmayı tercih edeceğini düşün. Sadece bir hikaye seç. Seçimini yaptıktan sonra sonuçlara geç.
Kırık Saat
Şehrin en eski sokağındaki küçük dükkanda yıllardır çalışmayan bir saat vardı ve herkes onu çöpe atmayı önerdiği halde dükkan sahibi her sabah önce onun camındaki tozu siliyordu. Bir gün dükkana giren yabancı, saatin neden hala duvarda olduğunu sorduğunda adam cevap vermek yerine çekmeceden küçük bir anahtar çıkarıp saati kurdu ve mekanizma birkaç saniyeliğine yeniden çalıştı. Yabancı o birkaç saniyenin neden bu kadar önemli olduğunu anlayamadı, fakat adamın yüzündeki ifadeden saatin zamanı göstermekten başka bir işe yaradığını sezdi. Akşam dükkan kapanırken adam saati yerinden indirip yıllardır ilk kez eve götürdü ve kapıyı açtığında onu bekleyen kişinin karşısına hiçbir açıklama yapmadan bıraktı. Saat yine durmuştu ama odadaki iki insan için artık zamanı göstermesine gerek yoktu.
Haritanın Dışındaki Yer
Bir gezgin yıllarca kullandığı haritanın kenarında hiçbir isim bulunmayan küçücük beyaz bir alan fark etti ve bir sabah bütün planlarını değiştirerek oraya gitmeye karar verdi. Günler süren yolculuğun sonunda vardığı yerde büyük şehirler, anıtlar veya anlatılmaya değer olağanüstü manzaralar yoktu, yalnızca henüz yolları bile tam oluşmamış küçük bir yerleşim vardı. Oradakiler ona neden geldiğini sorduklarında verecek iyi bir cevap bulamadı, fakat ertesi sabah yıkılmış bir çitin onarılmasına yardım etti, sonraki gün toprağa birkaç fidan dikti ve günler geçtikçe gitmek için daha az sebebi olduğunu fark etti. Yıllar sonra eski haritasını yeniden açtığında beyaz alanın üzerine kendi eliyle hiçbir isim yazmadığını, yalnızca küçücük bir nokta koyduğunu gördü. Çünkü bazı yerlerin önemli olması için geçmişlerinin büyük olması gerekmez, bazen insan onları, geleceklerinde ne olabileceğini gördüğü için seçer.
Yağmurdan Sonra
Yağmur bütün gece yağmış, sabah olduğunda şehrin kenarındaki dar geçidin ortasında nereden geldiği belli olmayan küçük bir gölge kalmıştı. İnsanlar yanından geçerken bazıları ona baktı, bazıları birkaç saniye durdu, çoğu ise yetişmesi gereken yere doğru yürümeye devam etti ve birkaç dakika sonra gördüğünü unuttu. Bir kişi geçidin sonuna kadar gittikten sonra aniden durdu, arkasına baktı ve neden yaptığını kendisine bile açıklayamadan aynı yolu geri yürüdü. Oraya vardığında onu bekleyen hiçbir teşekkür, kazanç ya da kendisini önemli hissettirecek büyük bir olay yoktu, yalnızca başka türlü devam edecek küçücük bir hayatın yönünü değiştirme ihtimali vardı. O gün eve dönerken yaptığı şeyi kimseye anlatmadı, çünkü bazı iyilikler anlatıldığında büyümez, yalnızca sahibini değiştirir.
On İkinci Sandalye
Her perşembe aynı masanın çevresine on iki sandalye konuluyor, fakat toplantı başladığında odadaki herkes farkında olmadan yalnızca kendi önündeki kağıtlara bakıyordu. Bir sabah içlerinden biri masasındaki dosyayı kapatıp karşısındaki insanların haftalardır aynı sorunları farklı kelimelerle anlattığını fark etti ve ilk kez kendi fikrini savunmak yerine diğerlerinin ne söylemeye çalıştığını dinledi. O gün hiçbir mucize olmadı, kimse alkışlamadı ve odadan çıkarken onun adını özel olarak anan da olmadı, fakat ertesi hafta masanın etrafındaki konuşmaların tonu belli belirsiz değişmeye başladı. Aylar sonra zor bir karar verilmesi gerektiğinde odadakiler farkında olmadan önce ona baktılar, çünkü en yüksek sesle konuşan kişi o değildi ama herkesin sesini aynı masada tutmayı başaran kişi olmuştu. Bazen bir grubun yönünü değiştiren insan önde yürüyen değil, kimsenin geride kalmadığını fark eden kişidir.
Boş Çerçeve
Bir müzede yıllardır sergilenen yüzlerce eserin arasında içi tamamen boş, beyaz bir çerçeve bulunuyordu ve ziyaretçilerin çoğu bunun henüz tamamlanmamış bir çalışmaya ait olduğunu düşünüyordu. İnsanlar önünden geçerken kimi çerçevenin içine kendi yüzünü hayal ediyor, kimi orada büyük bir manzara olması gerektiğini söylüyor, kimi de boş bırakılmasını anlamsız bulup birkaç saniye sonra başka eserlere yöneliyordu. Bir gün yaşlı bir ziyaretçi uzun süre çerçevenin karşısında durduktan sonra görevliye içinde neden hiçbir şey olmadığını sordu ve aldığı cevap üzerine gülümseyerek başını salladı. Sanatçı çerçevenin içine özellikle hiçbir şey koymamıştı, çünkü herkesin hayatının merkezinde görünmesi, hatırlanması veya bir hikayenin başkişisi olması gerektiği düşüncesini sorgulamak istemişti. Belki de insanın kendisiyle barıştığı anlardan biri, başkasının hikayesinde önemli bir rol üstlenmeden de kendi hayatının yeterli olduğunu fark ettiği andır.
İşte Sonuçlar;
Kırık Saat’i seçtiysen: En güçlü kahramanlık duygunu eşin/sevgilin için taşıyor olabilirsin. Senin için önemli olmak herkes tarafından bilinmekten çok, hayatını gerçekten paylaştığın kişinin dünyasında vazgeçilmez bir yere sahip olmakla ilişkili olabilir.
Haritanın Dışındaki Yer’i seçtiysen: Çocuğunun veya gelecekte hayatına girebilecek çocuklarının kahramanı olma düşüncesi sana daha yakın olabilir. Buradaki kahramanlık büyük işler başarmaktan çok henüz kurulmamış bir geleceğe güvenli bir başlangıç bırakmakla ilgilidir.
Yağmurdan Sonra’yı seçtiysen: Kahramanlık duygun en çok evcil veya sokak hayvanlarına yöneliyor olabilir. Karşılığında teşekkür, statü veya takdir alamayacağını bildiğin bir canlı için harekete geçebilmek senin gözünde yardımın en saf biçimlerinden biri olabilir.
On İkinci Sandalye’yi seçtiysen: İş arkadaşlarının hayatında güvenilen ve işleri kolaylaştıran kişi olmak sana daha anlamlı geliyor olabilir. Başarıyı yalnızca kendi yükselişinle değil, birlikte bulunduğun insanların daha iyi çalışabilmesi ve kendilerini yalnız hissetmemesiyle ilişkilendiriyor olabilirsin.
Boş Çerçeve’yi seçtiysen: Kahraman olmak gibi bir derdin olmayabilir. Başkalarının hayatında özel bir rol üstlenmek, vazgeçilmez olmak veya bunun için takdir görmek senin için temel bir ihtiyaç olmayabilir, kendi hayatını yaşamak sana zaten yeterince anlamlı geliyor olabilir.
Bu çalışma bilimsel veya psikolojik bir kişilik testi değildir ve herhangi bir tanı ya da kişilik değerlendirmesi amacı taşımaz. Hikâyeler, seçimlerimiz üzerine düşünmemizi sağlayan eğlence ve kişisel farkındalık amaçlı bir içerik olarak hazırlanmıştır. Sonuçları kesin kişilik özellikleri olarak değil, kendinize farklı bir açıdan bakmanızı sağlayabilecek küçük bir düşünce egzersizi olarak değerlendirin.
