İnsan kendine sabotaj yaptığında aslında dışarıdan bakıldığında anlamsız görünen bir davranış sergiliyor gibi görünse de, zihnin derinlerinde bu durum çoğu zaman bir koruma mekanizması olarak çalışır. İnsan beyni belirsizlikten ve başarısızlıktan korktuğu kadar, bazen başarıdan da korkar ve bu yüzden kişi bir şeyi gerçekten başarmaya yaklaştığında bilinçdışı bir şekilde geri çekilir, ertelemeye başlar, kendine zarar verecek seçimler yapar ve böylece olası bir hayal kırıklığını henüz gerçekleşmeden kontrol altına almaya çalışır.
Bu sabotajın en güçlü kaynaklarından biri geçmiş deneyimlerdir. Çocuklukta alınan eleştiriler, değersizlik hissi, yeterince iyi değilim düşüncesi zamanla insanın iç sesi haline gelir ve kişi ne kadar başarılı olursa olsun zihninin bir köşesinde bu eski kayıtlar çalışmaya devam eder. Bu yüzden yeni bir fırsat ortaya çıktığında aslında sadece o fırsatla değil, geçmişteki tüm olumsuz yargılarla da karşı karşıya kalır ve çoğu zaman bu yükle baş etmek yerine geri çekilmeyi, işi sabote etmeyi seçer.
Bir diğer önemli sebep ise konfor alanıdır. İnsan zihni her ne kadar daha iyi bir hayat isteme eğiliminde olsa da alıştığı düzeni bırakmaktan ciddi anlamda çekinir. Bilinmeyen her zaman tehdit olarak algılanır ve bu yüzden kişi hayatında büyük bir değişim eşiğine geldiğinde farkında bile olmadan kendine engeller koyar, işleri yarım bırakır, yanlış kararlar alır ve sonunda zaten olmuyordu diyerek kendini haklı çıkarır. Oysa aslında olan şey çoğu zaman kendi iç direncinin sonucu olur.
Ayrıca kendine sabotaj, kontrol ihtiyacıyla da yakından ilişkilidir. Bazı insanlar başarısızlığı kendileri seçtiklerinde bunun daha az acı vereceğine inanır, yani ben zaten yapmayacaktım diyebilmek, denedim ama olmadı demekten daha güvenli hissettirebilir ve bu yüzden kişi bilinçdışı bir şekilde süreci baltalayarak sonucu kontrol ettiğini düşünür. Bu da kısa vadede rahatlatıcı gibi görünse de uzun vadede aynı döngünün tekrar etmesine neden olur.
İşin en kritik noktası ise; insan kendine sabotaj yaptığını çoğu zaman fark etmez. Bu davranışlar mantıklı bahanelerin arkasına gizlenir ve kişi gerçekten istemiyorum, şu an doğru zaman değil ya da zaten riskli gibi düşüncelerle kendini ikna eder. Ancak bu döngüyü kırmanın yolu, bu davranışların altında yatan korkuları, inançları ve geçmişten gelen sesleri fark etmekten geçer, çünkü insan ancak kendini gerçekten gördüğünde, yani kendi zihninin oyunlarını çözmeye başladığında, bu görünmez sabotajı yavaş yavaş etkisiz hale getirebilir.
