Karma çoğu zaman yanlış anlaşılır; insanlar onu mistik bir ceza sistemi ya da görünmeyen bir ilahi muhasebe defteri gibi düşünür, oysa karma aslında insanın niyetle başlattığı her davranışın, her sözün ve hatta her düşüncenin zaman içinde olgunlaşıp bir karşılık bulma sürecidir ve bu süreç bazen hemen, bazen yıllar sonra, bazen de hiç beklenmeyen bir formda karşımıza çıkar. Karma başlatmak sandığımızdan çok daha kolaydır; çünkü bir insanın kalbini kırmak, bir haksızlığa göz yummak, bile bile birini yanıltmak, alma-verme dengesini bozacak bir çıkar ilişkisine girmek ya da adaletsiz bir avantaj elde etmek için büyük planlar kurmaya gerek yoktur, çoğu zaman küçük bir niyet, küçük bir çıkar hesabı ya da anlık bir öfke yeterlidir ve işte o an, görünmez bir döngü başlar.
Fakat iş karma bitirmeye geldiğinde durum değişir; çünkü başlatılan her dengesizlik, zamanla enerjisel bir borç gibi büyür, telafi edilmedikçe kapanmaz, yüzleşilmedikçe çözülmez ve insanın hayatında benzer temaları tekrar tekrar karşısına çıkararak “öğrenilmesi gereken ders” tamamlanana kadar kendini hatırlatır. Hayatta bazı dönemler vardır ki aynı tür olayların tekrar ettiğini fark ederiz; sürekli benzer insanlarla karşılaşırız, benzer hayal kırıklıklarını yaşarız, benzer haksızlıkların içinde buluruz kendimizi ve işte bu tekrar eden döngüler, çoğu zaman tamamlanmamış karmanın işaretidir. Karma dönemleri, insanın geçmişte başlattığı bir dengesizliğin, olgunlaşarak tekrar karşısına çıktığı zaman dilimleridir; bu bazen ilişkilerde olur, bazen iş hayatında, bazen aile içinde ve çoğu zaman kişi “Neden hep aynı şey beni buluyor?” diye sorar, oysa soru şudur: “Ben hangi dersi tamamlamadım?”
Karma başlatmamak aslında büyük spiritüel ritüellerden değil, basit ama zor bir prensipten geçer: Adalet yalnızca mahkeme salonlarında değil, gündelik hayatın en küçük ilişkilerinde başlar; birine hak ettiğinden az vermek, birinin emeğini küçümsemek, güçlüyken ezmek, zayıfken susmak, çıkar için manipüle etmek, alma-verme dengesini bozmak aslında küçük görünen ama büyük karmalar başlatan adaletsizliklerdir. Alma-verme dengesi burada kilit noktadır; çünkü evrenin temel yasalarından biri dengedir ve insan bir ilişkide, bir işte ya da bir dostlukta sürekli alan taraf olduğunda, fakat vermekten kaçındığında, enerji akışı tek taraflı hale gelir ve bu dengesizlik bir noktada ya kayıp, ya hayal kırıklığı ya da bir başka eksilme olarak geri döner. Karma başlatmamak için gereken şey, bilinçli seçimdir; yani anlık kazanç yerine uzun vadeli dengeyi gözetmek, haklı olmak yerine adil olmayı seçmek, güçlü olduğunda merhameti unutmamak ve zayıf olduğunda da kendi değerini ezdirmemektir.
Adil olmak, herkese eşit davranmak değildir; hak edene hakkını vermek, sınır ihlaline izin vermemek, emeğin karşılığını teslim etmek ve gerektiğinde “hayır” diyebilmektir. Çünkü karma yalnızca başkalarına yaptıklarımızdan doğmaz; kendimize yaptığımız haksızlıklar da karma başlatır. Sürekli susmak, sürekli kendini geri plana atmak, sınır çizememek de bir dengesizliktir ve evren bu dengesizliği de bir şekilde dengelemek ister. Karma, intikamla değil farkındalıkla biter. Bir döngü tekrar ettiğinde kişi dışarıyı suçlamayı bırakıp kendi rolünü gördüğü anda, yani “Ben bu senaryonun neresindeyim?” diye sorduğunda, işte o anda karma çözülmeye başlar; çünkü ders öğrenildiğinde tekrar gerekmez.
Telafi etmek, özür dilemek, hakkı iade etmek, dengeyi bilinçli olarak kurmak karmanın kapanma yollarıdır; fakat yüzleşmeden kaçmak, suçu hep dışarıda aramak ya da aynı davranışı tekrar etmek döngüyü uzatır.
Karma bir ceza sistemi değil, denge sistemidir; başlatmak kolaydır çünkü insan çoğu zaman anlık duygularla hareket eder, fakat bitirmek zordur çünkü yüzleşme, sorumluluk ve bilinç gerektirir. Adaletli yaşamak, alma-verme dengesini gözetmek ve bilinçli seçimler yapmak, karma başlatmamanın en güçlü yoludur. Ve belki de en önemli gerçek şudur: Hayat bize yaptıklarımızı değil, bilerek ve isteyerek sürdürdüklerimizi geri getirir.
