İstanbul'un eski mahallelerinde, gecenin belirli bir saatinden sonra sokakların başka bir hayatı başlardı. Gündüz insanların aceleyle geçtiği kaldırımlar boşalır, dükkanların demir kepenkleri kapanır, eski apartmanların pencerelerinde birer birer ışıklar sönerdi. Şehir uyumazdı belki ama bazı sokaklar, yıllardır kimsenin anlatmadığı hikayeleri dinlemek için sessizleşirdi. Kara Kedi o sokakları iyi tanırdı. Hangi apartmanın girişinde yağmurdan korunabileceğini, hangi fırının sabah erkenden açıldığını, hangi evin penceresinden kış gecelerinde sıcak yemek kokusu yayıldığını bilirdi. Fakat Balat'ın dar sokaklarından birindeki eski ahşap ev, uzun zamandır dikkatini çekiyordu. Çünkü o evin ikinci katındaki pencere, her gece tam saat on birde aydınlanıyordu. Ne bir dakika önce ne de bir dakika sonra.
Sokakta yaşayanlar buna alışmıştı. Kimileri evde yaşlı bir kadının oturduğunu söylüyor, kimileri yıllardır kimsenin o eve girip çıkmadığını iddia ediyordu. Mahallenin bakkalı ise evin sahibinin çoktan öldüğünü, mirasçıların anlaşamadığı için binanın boş bırakıldığını anlatıyordu. Ama pencere her gece aydınlanmaya devam ediyordu. Bir kasım akşamı, yağmurun eski taş kaldırımları kararttığı saatlerde Kara Kedi yine o evin önünde durdu. Pencerenin arkasında sarı bir ışık belirdi. Ardından ince bir gölge perdeye yaklaştı. Kedi başını kaldırdı. Gölge hareketsizdi. Sanki içeride biri, sokaktan gelecek birini bekliyordu. Ertesi gece de aynı şey oldu. Sonraki gece de. Bir akşam evin kapısı aralıktı. Kara Kedi ağır adımlarla içeri girdi. Eski ahşap merdivenlerden yükselen rutubet kokusu, duvarlarda asılı solmuş fotoğraflar ve yıllardır cilalanmamış korkuluklar binanın uzun bir geçmişi olduğunu anlatıyordu. İkinci kata çıktığında kapının önünde bir çift kadın ayakkabısı gördü. Kapı açıktı.
İçeride küçük bir salon, pencerenin yanında eski bir koltuk, yuvarlak bir masa ve masanın üzerinde duran iki çay bardağı vardı. Bardaklardan biri boştu. Diğerinde ise çoktan soğumuş çay bulunuyordu. Koltukta yaşlı bir adam oturuyordu. Kara Kedi'yi görünce şaşırmadı. Demek sonunda geldin, dedi. Kara Kedi kapının önünde durdu. Adam gülümsedi. Sen de mi ışığı merak ettin? Sonra başını pencereye çevirdi. İnsanlar bu evin boş olduğunu sanıyor. Belki de haklılar. Bir evde bir kişinin yaşaması, oranın gerçekten dolu olduğu anlamına gelmiyor. Adamın sesi sakindi. Konuşurken karşısında bir insan olup olmadığını önemsemiyor gibiydi. Sanki yıllardır söylemek istediği cümleleri dinleyecek herhangi bir canlıyı beklemişti. Bu evde kırk üç yıl yaşadık, dedi. Her akşam saat on birde o pencerenin ışığını yakardı. Ben geç saatlere kadar çalışırdım. Eve dönerken sokağın başından pencereye bakardım. Işık yanıyorsa bilirdim ki beni bekliyor. Bir süre sustu. Sonra bir gün artık bekleyemeyecek kadar yoruldu. Adam masanın üzerindeki boş bardağa baktı. Öldüğünde herkes bana zamanla alışacağımı söyledi. İnsanların böyle tuhaf bir alışkanlığı var. Başkasının acısına bir süre biçiyorlar. Sanki yasın bir takvimi, özlemin son kullanma tarihi varmış gibi.
Kara Kedi yavaşça pencerenin önüne yürüdü. Dışarıda yağmur devam ediyordu. Adam anlatmayı sürdürdü. İlk gece ışığı yakmadım. Eve geldiğimde sokak karanlıktı. Pencereye baktım. O an onun öldüğünü, cenazede tabutunu taşıdığım an hissettiğimden daha ağır hissettim. Ellerini birbirine kenetledi. Ertesi gece ışığı yaktım. Sonraki gece de. Sonra bir daha söndürmemeye karar verdim. Ama sabah olunca kapatıyorum. Çünkü o ışığın gündüz bir anlamı yok. O ışık yalnızca karanlıkta eve dönen biri için yanıyor. Kara Kedi adamı izliyordu. İnsanların birbirine bıraktığı şeyler her zaman eşya değildi. Bazen bir alışkanlık, bazen bir ses, bazen masanın üzerindeki bir bardağın yeri, bazen de gecenin belirli bir saatinde yanan küçük bir lamba, bir insanın bütün varlığını yıllarca taşımaya devam edebilirdi. Adam yerinden kalktı. Pencerenin yanına geldi. Garip olan ne biliyor musun? diye sordu. Kara Kedi gözlerini kırpmadan baktı. Ben artık bu ışığı onun için yakmıyorum. Adamın yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. Onu kaybettikten sonra uzun süre eve dönen birini beklediğimi sandım. Sonra fark ettim ki asıl beklediğim, eskiden olduğum insandı. Bu kapıdan içeri girdiğinde birinin kendisini sevdiğini bilen adamı özlüyordum.
Yağmur cama vuruyordu. İnsan bazen birini kaybettiğinde yalnızca o insanı kaybetmiyor. Onun yanındayken olduğu kişiyi de kaybediyor. Kara Kedi pencerenin kenarına sıçradı. Sokağın karşı tarafında genç bir kadın durmuş, başını kaldırıp ışığa bakıyordu. Elinde küçük bir valiz vardı. Bir süre bekledi. Ardından telefonunu çıkardı ve birini aradı. Yaşlı adam kadını fark etti. Bak, dedi. Yine biri geldi. Kadın telefonda konuşmaya başladı. Sesleri kapalı pencereden duyulmuyordu ama yüzündeki ifade yorgundu. Birkaç saniye sonra telefonu kapattı. Valizini yere bıraktı ve ağlamaya başladı. Yaşlı adam uzun süre onu izledi. Sonra odanın köşesindeki küçük dolaptan bir şemsiye aldı. Ben artık kimseyi beklemiyorum, dedi. Ama belki de bu sokakta hala birilerinin beklenmeye ihtiyacı vardır. Merdivenlerden yavaşça indi. Kara Kedi de peşinden gitti. Adam kapıyı açıp sokağa çıktığında kadın gözyaşlarını silmeye çalıştı. İyi misiniz? diye sordu yaşlı adam. Kadın başını salladı. İyiyim. Adam gülümsedi. İnsanlar genellikle iyi olmadıklarında bunu söyler. Kadın cevap vermedi. Yaşlı adam şemsiyeyi uzattı. Yağmur birazdan hızlanacak. Alın bunu. Kadın şaşkınlıkla baktı. Peki siz? Ben zaten evdeyim. Kadın şemsiyeyi aldı. Teşekkür etti. Sonra sokağın sonuna doğru yürümeye başladı.
Adam arkasından bakarken Kara Kedi ayaklarının dibine oturdu. Belki de mesele bu, diye fısıldadı yaşlı adam. Bir zamanlar birisi benim eve dönebilmem için ışık yakardı. Şimdi ben, yolu karanlığa düşen birinin kendisini tamamen yalnız hissetmemesi için yakıyorum. O gece saat on ikiyi geçtiğinde evin penceresi hala aydınlıktı. Ama ilk kez, o ışık geçmişte kaybedilmiş bir insanı hatırlatmak için değil, henüz tanışılmamış bir insanın karanlığını biraz olsun azaltmak için yanıyordu. Kara Kedi sokağın köşesine doğru yürüdü. Şehirde binlerce pencere vardı. Kimisi mutluluğa açılıyor, kimisi yalnızlığa bakıyor, kimisinin ardında kavga eden insanlar, kimisinin ardında birbirinin varlığından habersiz yaşayan aileler bulunuyordu. Fakat Kara Kedi o gece başka bir şey öğrenmişti. İnsan bazen bir hatırayı geride bırakarak değil, ona yeni bir anlam vererek yaşamaya devam edebilirdi. Ve bazı kayıplar insanın içinde kapanmayan bir boşluk bıraksa da o boşluktan başka birinin hayatına ışık sızabilirdi. Sokağın sonunda durdu. Arkasına baktı. İkinci kattaki pencere hala aydınlıktı. Çünkü bazı ışıklar, artık geri dönmeyecek insanlar için yakılır. Ama zamanla, yolunu kaybetmiş başka insanların karanlıkta kalmaması için yanmaya devam eder. Kara Kedi gözden kayboldu. O gece İstanbul'un eski bir sokağında, bir pencerenin ışığı ilk kez geçmişe değil, geleceğe bakıyordu.
