Bir kişiye yönelik fiziksel müdahalenin ölümle sonuçlanması halinde failin hangi suçtan sorumlu tutulacağı, yalnızca hareketin niteliğine bakılarak belirlenemez. Ölüm sonucunun öngörülüp öngörülmediği, failin mağdurun sağlık durumunu bilip bilmediği ve eylem ile ölüm arasındaki nedensellik bağı birlikte değerlendirilmelidir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26 Şubat 2019 tarihli, 2015/695 Esas ve 2019/128 Karar sayılı ilamı, kalp rahatsızlığı bulunan kişinin göğsüne yumruk atılması sonucunda meydana gelen ölümün bilinçli taksir kapsamında değerlendirilmesine ilişkindir.
Karara konu olayda şehir içi yolcu taşımacılığı yapan iki aile arasında iş rekabetinden kaynaklanan anlaşmazlık bulunuyordu. Taraflar arasındaki tartışma, çok sayıda kişinin katıldığı silahlı ve sopalı bir kavgaya dönüştü. Kavga sırasında bir kişi ateşli silahla hayatını kaybetti, bazı kişiler yaralandı. Sanık ise olay yerinde bulunan ve önceden tanıdığı 44 yaşındaki kişinin göğsüne yumruk attı. Yumruk atılan kişi hastaneye kaldırıldı ancak beş gün sonra hayatını kaybetti.
Adli Tıp Kurumu tarafından yapılan incelemede, ölen kişinin kronik kalp damar hastalığının bulunduğu belirlendi. Ölümün, göğüs bölgesine gelen künt travmanın ve olay sırasında yaşanan fiziksel efor ile stresin mevcut kalp hastalığını tetiklemesi sonucunda meydana geldiği değerlendirildi. Tıbbi raporlarda olay ile ölüm arasında nedensellik bağı bulunduğu ifade edildi. Bununla birlikte ölen kişinin vücudunda tespit edilen travmatik değişimin tek başına basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek nitelikte olduğu belirtildi.
Türk Ceza Kanunu'nun 22. maddesinde taksir ve bilinçli taksir düzenlenmektedir. Bilinçli taksirde fail, neticenin meydana gelebileceğini öngörmesine rağmen bu neticeyi istemez. Kasten yaralama sonucunda ölüm meydana gelmesi ise Kanun'un 87. maddesinde ayrıca düzenlenen neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç kapsamında değerlendirilebilir. Bu iki sorumluluk biçiminin ayrımında, failin hareketinin niteliği ve ölüm neticesine yönelik kusuru belirleyici öneme sahiptir.
İlk derece mahkemesi, sanığın eylemini bilinçli taksirle ölüme neden olma olarak değerlendirdi. Verilen üç yıl dört ay hapis cezası Yargıtay 1. Ceza Dairesince onandı. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise sanığın eyleminin basit taksirle ölüme neden olma suçunu oluşturduğu görüşüyle karara itiraz etti. Ceza Genel Kurulu, sanığın mağdurun kalp rahatsızlığını önceden bildiğini, göğsüne vurması halinde ölüm sonucunun meydana gelebileceğini öngörmesi gerektiğini ve buna rağmen hareketi gerçekleştirdiğini kabul etti. Ayrıca ölen kişiden sanığa yönelen haksız bir fiil bulunmadığı gerekçesiyle haksız tahrik hükümlerinin uygulanamayacağını değerlendirdi.
Yargıtay Ceza Genel Kurulu, Cumhuriyet Başsavcılığının itirazını oy çokluğuyla reddetti. Böylece bilinçli taksirle ölüme neden olma suçuna ilişkin değerlendirme korundu. Kararda karşı oy kullanan üyeler ise özellikle sanığın mağdurun kalp hastalığını önceden bildiğinin yeterince kanıtlanıp kanıtlanmadığı üzerinde durdu. Ceza Genel Kurulunun 2019/128 Karar sayılı ilamı, mağdurun önceden mevcut hastalığının failin sorumluluğunu kendiliğinden ortadan kaldırmadığını göstermektedir. Ölüm ile eylem arasında nedensellik bağı bulunduğunda, failin neticeyi öngörme durumu ve kastının kapsamı ayrıca incelenmelidir.
