Kadın olmak zordur. Çünkü daha çocukken sana yalnızca nasıl büyüyeceğin değil, nasıl oturacağın, nasıl konuşacağın, ne kadar güleceğin, ne giyeceğin, hangi saatte eve döneceğin ve hatta bazen hangi hayallerin sana uygun olduğu bile öğretilmeye başlanır Büyüdükçe kurallar değişir ama üzerindeki gözler pek değişmez. Güçlü olursan sert, sessiz kalırsan güçsüz, hakkını ararsan geçimsiz fazla anlayışlı olursan kolay lokma sayılabilirsin. Başarılı olduğunda bunun bedelini ne kadar ödediğin görülmeyebilir, başarısız olduğunda ise bazen yalnızca yaptığın hata değil kadın olman da tartışmanın içine çekilir. Kadın olmak zordur, çünkü toplum çoğu zaman bir kadından aynı anda birbirine zıt şeyler bekler
Güzel olsun ama güzelliğinin farkında görünmesin.
Bakımlı olsun ama bunun için çok uğraşmış gibi durmasın.
Başarılı olsun ama kimseyi rahatsız edecek kadar güçlü olmasın.
Kendi ayakları üzerinde dursun ama gerektiğinde herkesi kendinden önce düşünsün.
Anne olduğunda hayatını çocuğuna adasın, çalıştığında anneliğini ihmal etmesin.
Çalışmadığında ise Bütün gün ne yapıyorsun sorusuna hazır olsun.
Ve belki de en yorucu olanı şudur. Bir kadın bazen yaptığı şeylerden çok, yapmadığı şeyleri açıklamak zorunda bırakılır. Neden evlenmediğini… Neden çocuk istemediğini… Neden boşandığını… Neden kariyerini seçtiğini… Neden kariyerini bırakıp çocuğuyla ilgilendiğini… Neden yalnız yaşadığını… Neden gece dışarıda olduğunu… Neden o kıyafeti giydiğini… Neden o kadar güldüğünü… Neden sustuğunu… Neden konuştuğunu… Sanki hayatının direksiyonunda oturması yetmezmiş gibi, gittiği her yolun hesabını da vermesi beklenir. Oysa bir kadının hayatındaki her tercih toplumun onayına sunulması gereken bir dilekçe değildir. Kadın olmak bazen güvenliği düşünmek zorunda kalmaktır. Eve dönerken hangi sokağın daha aydınlık olduğunu hesaplamak, tanımadığı bir ortamda daha dikkatli davranmak, istemediği bir yakınlığa hayır dediğinde bunun gerçekten kabul edilip edilmeyeceğini düşünmek gibi birçok erkeğin günlük hayatında aynı yoğunlukta taşımadığı kaygılar bazı kadınların sıradan rutininin parçası olabilir.
Ama kadın olmanın zorluğunu yalnızca acılar üzerinden anlatmak da eksik kalır. Çünkü bütün bu yüklerin arasında kadınlar hayat kurar üretir çalışır, çocuk büyütür, bilim yapar, şirket yönetir, sanat üretir, eğitim verir, ailesini ayakta tutar, yeniden başlar ve bazen kimsenin görmediği savaşlardan sessizce çıkar. Buradaki ders, Kadınlar güçlüdür, her şeye dayanırlar demek değildir. Çünkü bir insanı sürekli güçlü olmak zorunda bırakmak da başka bir yük biçimidir. Asıl mesele, kadınların daha fazla şeye dayanmasını beklemek yerine dayanmak zorunda kaldıkları şeyleri azaltmaktır. Bir kadına değer vermek yalnızca 8 Mart'ta çiçek vermek değildir. Sözünü kesmemektir. Başarısını küçümsememektir. Hayırını açıklama beklemeden kabul etmektir. Tercihlerinin sahibi olduğunu bilmektir. Bir anne olduğunda yalnızca fedakarlığını değil, bireyliğini de görebilmektir. Bir eş olduğunda onu bir görevler toplamına dönüştürmemektir. Bir kız çocuğu olduğunda onu korkularla değil, imkanlarla büyütmektir. Ve hayatındaki bir kadın yorulduğunda ona sürekli ne kadar güçlü olduğunu hatırlatmak yerine, bazen taşıdığı yükün bir ucundan tutmaktır. Çünkü eşitlik, kadınların erkeklere benzediği bir dünya kurmak değildir.
Kadınların kadın oldukları için daha fazla açıklama yapmak, daha fazla korkmak, daha fazla susmak, daha fazla kanıtlamak veya daha fazla yük taşımak zorunda kalmadıkları bir dünya kurmaktır. Kadın olmak zor olabilir. Ama asıl soru şudur. Kadın olmak gerçekten doğası gereği mi zor yoksa biz kurduğumuz dünya ile onu gereğinden fazla mı zorlaştırıyoruz? Belki de verilmesi gereken en büyük ders tam burada başlıyor. Bir toplumun ne kadar ilerlediğini anlamak istiyorsanız, kadınlara ne söylediğine değil kadınların o toplumda ne kadar özgür, güvende ve kendi hayatlarının sahibi olarak yaşayabildiğine bakın.
