İnsan dış dünyada birçok şeyden kaçabilir. Gürültülü bir ortamdan uzaklaşabilir, sevmediği bir işi bırakabilir ya da kendisini mutsuz eden insanlarla arasına mesafe koyabilir. Ancak hayatın en ilginç çelişkilerinden biri insanın bazen en çok kendisinden kaçmaya çalışmasıdır. Üstelik bunun farkında bile olmadan.
Modern yaşam sürekli meşgul olmayı teşvik eder. Telefonlar, sosyal medya, işler, planlar ve bitmeyen gündemler zihnimizi sürekli doldurur. Bu yoğunluk ilk bakışta üretkenlik gibi görünse de bazen daha farklı bir amaca hizmet eder. Çünkü insan durduğu anda düşünmeye başlar. Düşünmeye başladığında ise uzun süredir ertelediği sorular karşısına çıkar. Bazı insanlar yalnız kalmaktan hoşlanmaz. Sessizlik onları rahatsız eder. Çünkü sessizlikte bastırılmış duygular daha görünür hale gelir. Üzüntüler, korkular, pişmanlıklar ve cevabı bulunamamış sorular sessizlikte daha yüksek sesle konuşur. Bu yüzden birçok kişi farkında olmadan sürekli dikkatini başka şeylere yönlendirir.
Kendinden kaçmanın bir diğer yolu da sürekli başkalarının hayatıyla ilgilenmektir. İnsan bazen kendi eksikliklerini görmek yerine başkalarının hatalarına odaklanmayı tercih eder. Böylece yüzleşmesi gereken duygularla karşılaşmaktan kurtulduğunu düşünür. Ancak kaçılan her şey bir gün farklı bir şekilde yeniden karşımıza çıkar. Oysa gelişim yüzleşmeyle başlar. İnsan kendisini rahatsız eden duyguların üzerine gidebildiğinde onları anlamaya başlar. Korkuların kaynağını görmek, eksiklikleri kabul etmek ve geçmişle barışmak kolay değildir. Fakat gerçek değişim de tam olarak bu noktada ortaya çıkar.
Belki de insanın hayatındaki en önemli yolculuklardan biri dışarıya değil, içeriye yaptığı yolculuktur. Çünkü kendisinden kaçmayı bırakan kişi, sonunda huzuru başka yerlerde aramaktan da vazgeçer. İnsan bazen bütün hayatı boyunca aradığı şeyi, uzun zamandır kaçtığı yerde bulabilir.
