Bu durum aslında bir zaman–beden–kültür kesişimidir. Yaş, biyolojik değil toplumsal bir ölçüdür, bu yüzden 9 ay değil 12 ay üzerinden ilerleriz. İnsanın 9 ayda doğması, biyolojik gelişim süresidir, yani anne karnındaki süreç, bedenin dünyaya bağımsız olarak yaşayabilir hale gelmesiyle ilgilidir. Ancak yaş dediğimiz şey, bedensel hücre yenilenmesini ya da gelişim evrelerini değil, toplumsal zamanın akışını ölçer ve bu zaman, insanlık tarihi boyunca güneş yılına, yani dünyanın Güneş etrafındaki bir tam turuna göre tanımlanmıştır.
Takvimlerin temelinde Güneş vardır. Tarım, mevsimler, vergi, askerlik, eğitim ve hukuk gibi tüm toplumsal düzenlemeler 12 aylık döngüye göre kurulmuştur. Bu nedenle bir yıl yaşlanmak, insanın doğumundan itibaren bir mevsim döngüsünü tamamlaması anlamına gelir ve bu döngünün uzunluğu yaklaşık 365 gündür, 9 aylık hamilelik süresiyle doğrudan bir eşleşmesi yoktur.
Ayrıca doğum günü, teknik olarak dünyaya gelinen anın yıldönümüdür, ölçülen şey gebeliğin süresi değil, bireyin toplum içinde varlık kazandığı tarihtir, hukuki kimlik, isim, haklar ve sorumluluklar bu andan itibaren başlar ve bu yüzden takvimsel tekrar, her 12 ayda bir yapılır.
Eğer 9 ay üzerinden yaş hesabı yapılsaydı, herkesin yaşı farklı ay sistemlerine bölünürdü. Çünkü her gebelik tam olarak 9 ay sürmez, kimi 37 hafta, kimi 41 hafta doğar ve bu durumda yaş kavramı evrensel olmaktan çıkar, yani yaş bir biyoloji ölçüsü olmaktan çok ortak anlaşma ölçüsüdür.
İşin felsefi tarafı ise, insan, doğmadan önce vardır ama doğumla görünür olur. Yaş günü kutlamak, bedenin değil, kişinin dünyaya çıktığı anın hatırlanmasıdır, bu yüzden 9 ay değil, 12 ayda bir kutlarız. İnsan 9 ayda oluşur, 12 ayda yaş alır, biri doğanın zamanı, diğeri toplumun zamanıdır.
