Bazen insan, ilişkiyi iki kişinin yan yana yürüdüğü bir yol gibi değil de, tek kişinin sürekli bir şeyler bırakarak ilerlediği bir fedakarlık koridoru gibi görür ve bu yüzden her yakınlaşmayı bir kayıp, her bağı bir yük, her duyguyu da kendinden eksilen bir parça sanarak geri çekilir oysa çoğu zaman fark etmediği şey şudur. Karşısındaki insan da aynı korkuların başka bir versiyonunu taşır, o da fazla gelmekten, yanlış anlaşılmaktan, değersiz hissedilmekten korkar ve bu yüzden o da kendini tutar, o da geri durur, o da eksik anlatır. İşte tam bu noktada ilişki sessiz bir denge oyununa dönüşür. İki taraf da aslında vermek ister ama önce diğerinin vermesini bekler, iki taraf da anlaşılmak ister ama önce anlaşılmayı garanti altına almak ister, iki taraf da kalmak ister ama ilk giden olmaktan korktuğu için duygularını yarım bırakır.
Ve zamanla görünmeyen bir şey olur. Alma verme dengesi kurulamadığında, sevgi yorgunluğa dönüşür. Çünkü bir insan ne kadar verebilir ki Sürekli anlatan, sürekli açıklayan, sürekli çaba gösteren taraf bir noktadan sonra kelimelerinin karşılık bulmadığını hissetmeye başlar ve en ağır yorgunluk fiziksel değil, anlaşılmamışlık yorgunluğu olur. İşte o an uzaklaşma bir tercih değil, bir zorunluluk gibi hissedilir. Oysa gerçek mesele çoğu zaman ne sevgisizliktir ne de ilgisizlik. Asıl mesele, iki insanın da aynı anda aynı şeyi hissetmesine rağmen bunu görememesidir.
Çünkü ilişki taviz değildir. İlişki, iki kişinin birbirini silmeden yer açabilmesidir. İlişki, birinin eksilmesi değil, iki tarafın da çoğalabilmesidir. Ve en kritik farkındalık şudur. Karşındaki senin düşmanın değil, çoğu zaman seninle aynı savaşı veren başka bir versiyonundur. Bunu fark edebilenler ilişkide kalmayı öğrenir. Fark edemeyenler ise birbirlerini kaybettikten sonra aslında ne kadar benzer olduklarını anlar. Ve aynı denkliği frekansı bir daha yakalayamaz...
