Zaman çoğu insan için ileriye doğru akan bir şey değil, fark edilmeden kendi içine kıvrılan bir alışkanlık halidir. Aynı kararlar tekrar edilir, aynı ertelemeler yeniden kurulur ve “sonra” denilen yer, her seferinde biraz daha geç bir ana taşınır, ta ki beklenen uyanış artık gecikmiş bir pişmanlığa dönüşene kadar.
İnsan genellikle anın içinde yaşadığını sanır ama çoğu kez döngünün içindedir. Başlamak için doğru an aranır, durmak için geç kalınır, fark etmek ise hep bir işaret gerektirir ve o işaret ortaya çıktığında, asıl mesele zamanın geçmesi değil, kişinin kendini sürekli aynı noktaya geri getirmesidir.
Bu yüzden mesele hızlanmak ya da yetişmek değildir. Mesele, aynı turu kaç kez attığını fark edebilmek ve döngüyü kıracak cesareti, tam da “şimdi değil” denilen anda bulabilmektir.
