Antik Mısırlılar için Güneş'in batışı yalnızca gündüzün sona ermesi değildi gökyüzünün kızıllığının ardından karanlık çöktüğünde Güneş tanrısı Ra'nın görünür dünyayı terk ederek Duat adı verilen gizemli öte dünyaya girdiğine, burada gecenin saatleri boyunca son derece tehlikeli bir yolculuk yaptığına ve sabah yeniden doğabilmek için karanlığın içerisindeki güçlerle mücadele etmek zorunda kaldığına inanılıyordu. Bu yolculuğun karşısındaki en büyük düşman ise bir kral, başka bir tanrı ya da ölülerin ruhu değil, kozmik düzenin kendisini ortadan kaldırmak isteyen devasa yılan Apep, daha yaygın Yunanca adıyla Apophis'ti. Apophis sıradan anlamda kötü bir hayvan değildi. Antik Mısır düşüncesinde evrenin düzenini, doğruluğunu ve sürekliliğini temsil eden Ma'at'ın karşısındaki kaosun en korkutucu biçimlerinden biriydi karanlıkla, düzensizlikle ve yaratılmış dünyanın yeniden hiçliğe sürüklenmesi tehlikesiyle ilişkilendiriliyordu. Ra her gece güneş teknesiyle Duat'ın karanlığından geçerken Apophis'in amacı bu yolculuğu durdurmak, güneş teknesine saldırmak ve Güneş'in yeniden doğmasını engellemekti.

Bu nedenle Antik Mısır'ın gece anlayışı son derece dramatikti. İnsanlar uyurken görünmeyen dünyada evrenin geleceğini belirleyen bir mücadele yaşanıyordu ve sabahın geleceği bile kendiliğinden garanti edilmiş değildi. Ra'nın teknesinde çeşitli tanrısal varlıklar bulunuyor, bunlar Güneş'i karanlık yolculuğu boyunca koruyor ve Apophis'in saldırısına karşı mücadele ediyordu. Bu savaşın en ilginç kahramanlarından biri ise Seth idi. Bugün Seth çoğunlukla Osiris'i öldüren, Horus'la savaşan ve kaosla ilişkilendirilen karanlık bir tanrı olarak hatırlansa da Mısır mitolojisi bundan çok daha karmaşıktır bazı dinsel metinlerde Seth, Ra'nın güneş teknesinin önünde duran güçlü savaşçı olarak karşımıza çıkar ve dev yılan Apophis'e karşı mücadele eder. Böylece başka anlatılarda tehlikeli ve yıkıcı olabilen Seth'in gücü, burada daha büyük bir kaosu durdurmak için kullanılır. Apophis'in saldırısı özellikle gecenin en karanlık bölümlerinde tehlikeli hale gelirdi. Yeraltı dünyasını anlatan Amduat gibi cenaze metinlerinde güneş teknesinin gece boyunca farklı bölgelerden geçtiği, karşısına çeşitli varlıkların ve engellerin çıktığı görülür. Apophis bazen devasa bedeniyle teknenin ilerleyişini durdurmaya çalışan, bazen de güneş tanrısının yeniden doğuşunu engelleyen kozmik düşman olarak tasvir edilir.

Fakat Apophis'in en ürpertici özelliği tamamen yok edilememesidir. Tanrılar onu bağlayabilir, kesebilir, parçalayabilir veya etkisiz hale getirebilir Ra sonunda yoluna devam eder ve doğu ufkundan yeniden yükselir, ancak ertesi gece karanlık çöktüğünde Apophis tekrar geri döner. Bu nedenle savaşın kesin bir sonu yoktur. Düzen kaosu bir kez yenip sonsuza kadar ortadan kaldırmaz onu her gün yeniden yenmek zorundadır. Antik Mısırlılar için Güneş'in her sabah doğması bu nedenle yalnızca astronomik bir olay değil, kozmik düzenin bir gece daha ayakta kaldığının işaretiydi. Güneş ufukta belirdiğinde Ra karanlığın içerisinden geçmiş, Apophis'in saldırısını aşmış ve dünya yeniden ışığa kavuşmuş oluyordu. Gecenin ardından gelen her gün doğumu, Ma'at'ın kaos karşısındaki yeni zaferiydi. Ancak Apophis'e karşı mücadele yalnızca tanrıların dünyasında bırakılmamıştı. Antik Mısır'da bu düşmana karşı gerçekleştirilen ritüeller ve büyülü metinler de bulunuyordu. Özellikle bugün genellikle Apophis'i Devirme Kitabı olarak anılan gelenekte, yılanın adının yazılması, temsilinin yapılması ve ardından sembolik biçimde parçalanması, ezilmesi, bağlanması veya yakılması gibi uygulamalar tarif ediliyordu. Amaç gerçek bir yılanı öldürmek değil, Apophis'in temsil ettiği kaosun gücünü büyüsel olarak etkisiz hale getirmekti.

Bu ayrıntı bize Antik Mısır dininin önemli bir özelliğini gösterir. İnsan yalnızca tanrıların mücadelesini seyreden pasif bir varlık değildi. Doğru ritüelleri gerçekleştirmek, doğru sözleri söylemek ve kozmik düşmanı sembolik olarak yok etmek, evrendeki düzenin devam etmesine insanların da katkıda bulunabileceği düşüncesini taşıyordu. Güneş tutulması gibi Güneş'in beklenmedik biçimde kararmasına yol açan göksel olayların modern popüler anlatılarda doğrudan Apophis Güneş'i yuttu şeklinde açıklanması cazip görünse de bu konuda dikkatli olmak gerekir elimizdeki Mısır metinleri Apophis'i öncelikle Ra'nın gece yolculuğunun kozmik düşmanı olarak gösterir ve her tutulmanın açıkça Apophis'e bağlandığını söylemek mevcut kanıtların ötesine geçer. Asıl anlatı zaten bundan çok daha güçlüdür. Çünkü Antik Mısırlıların dünyasında karanlık hiçbir zaman yalnızca ışığın bulunmaması anlamına gelmiyordu gece geldiğinde yaratılışın sınırlarında bekleyen kaos yeniden harekete geçiyor, dev yılan güneş teknesinin yolunu kesiyor, tanrılar onunla savaşıyor ve dünyanın ertesi sabah yeniden ışığa kavuşup kavuşmayacağı görünmeyen bir mücadelenin sonucuna bağlı hale geliyordu.

Belki de Apophis anlatısının binlerce yıl sonra bile etkileyici olmasının nedeni tam olarak budur. Hikaye yalnızca dev bir yılanla savaşan Güneş tanrısını anlatmaz düzenin kalıcı olmadığını, karanlığın tamamen yok edilemeyeceğini ve ışığın varlığını sürdürebilmek için her gün yeniden kazanılması gerektiğini anlatır. Antik Mısır'da insanlar gecenin ardından doğu ufkunda ilk ışığı gördüklerinde yalnızca yeni bir güne uyanmıyorlardı. Onların inanç dünyasında bu görüntünün çok daha büyük bir anlamı vardı. Apophis bir kez daha başaramamıştı. Güneş geri dönmüştü. Dünya bir gün daha devam edecekti.