Gölge, ışığın bir cisme çarpıp arkasında bıraktığı karanlık iz gibi görünse de aslında çok daha derin bir anlam taşır. Işık varsa gölge vardır. Bu yüzden gölge, ışığın sessiz bir hatırası gibidir.
İnsan hayatında da benzer bir durum vardır. Her insanın gösterdiği yüzünün yanında sakladığı duygular, korkular ve düşünceler bulunur. Bazen kıskançlık, bazen pişmanlık, bazen de dile getirilmeyen hayaller gölgeye dönüşür. İnsan onları görmezden geldiğini sanır ama gölgeler hep bizimle yürür.
Güneş batarken gölgelerin uzaması gibi, hayat zorlaştıkça insanın içindeki gölgeler de büyüyebilir. Fakat gölge aynı zamanda bir hatırlatmadır. Oysa Işık hala vardır.
İnsan kendi gölgelerini tanıyabildiğinde, aslında kendini daha iyi anlamaya başlar. Çünkü gölgeler sadece karanlığı değil, aynı zamanda ışığın varlığını da anlatır. Bu yüzden gölgeden korkmak yerine ona bakmak, insanın kendisiyle yüzleşmesinin ilk adımıdır.
