Karadeniz'in hırçın dalgaları arasında, Giresun kıyılarının hemen açıklarında bulunan küçük bir ada, binlerce yıl öncesine uzanan ve bugün bile merak uyandıran olağanüstü bir mitolojik anlatıya ev sahipliği yapıyor. Günümüzde Giresun Adası olarak bilinen bu yer, antik dünyanın hikayelerinde yalnızca denizin ortasında yükselen bir kara parçası değil, savaş tanrısı Ares'in adıyla anılan, ölümcül kuşların yaşadığı ve efsanevi denizcilerin korkuyla yaklaştığı gizemli bir mekan olarak karşımıza çıkıyor. Antik kaynaklarda Aretias adıyla anılan bu ada, Yunan mitolojisinin en ünlü yolculuklarından biri olan Altın Post seferiyle ilişkilendirilir. Efsaneye göre burada yaşayan kuşlar sıradan canlılar değildi gökyüzünden saldırıyor, keskin tüylerini ölümcül silahlar gibi kullanıyor ve adaya yaklaşanları büyük bir tehlikeyle karşı karşıya bırakıyordu. Ancak bu anlatının en dikkat çekici yanı yalnızca kuşların korkutucu özellikleri değil, insanların onlarla mücadele etmek için başvurduğu beklenmedik yöntemdi.
Bu olağanüstü hikayenin en önemli yazılı kaynaklarından biri, MÖ 3. yüzyılda yaşamış Rodoslu Apollonios'un Argonautika adlı eseridir Eserde kahraman İason'un önderliğindeki Argonautların Altın Post'u bulmak amacıyla Karadeniz'e açıldığı ve yolculuk sırasında Ares'in adası olarak anılan Aretias'a yaklaştığı anlatılır. Ada, Amazon kraliçeleri Otrere ve Antiope'nin savaş tanrısı Ares için bir tapınak yaptırdığı yer olarak da tasvir edilir. Bu nedenle Aretias, mitolojik anlatıda hem savaşçı kadınlarla hem de savaş tanrısının korkutucu kuşlarıyla bağlantılıdır. Efsanenin en ürpertici bölümü, Argo gemisinin adaya yaklaşmasıyla başlar. Denizciler yolculuklarına devam ederken gökyüzünde beliren kuşlardan biri geminin üzerinden geçer ve kanatlarından fırlattığı sivri bir tüy, savaşçılardan Oileus'un sol omzuna saplanır. Aldığı darbenin etkisiyle küreğini bırakan Oileus'un yardımına arkadaşı Eribotes yetişirken, kısa süre sonra ortaya çıkan ikinci kuş, okçu Klytios tarafından vurularak denize düşürülür. Böylece savaşçılar, karşılarında sıradan kuşların değil, tüyleri bile birer silaha dönüşebilen mitolojik yaratıkların bulunduğunu anlar.
Ancak Argonautların asıl sorunu, tek tek kuşlarla mücadele etmek değildir. Çünkü adaya yaklaştıkça bu yaratıkların çok daha kalabalık oldukları anlaşılır ve savaşçılar, oklarla bütün sürüyü durdurmanın mümkün olmayacağını düşünür. Tam bu sırada Amphidamas isimli kahraman Herakles'in Stymphalos Gölü'ndeki kuşları uzaklaştırmak için kullandığı yöntemi hatırlatır. Anlatıya göre Herakles, kuşları yalnızca silahlarıyla değil, bronz bir çıngırağın çıkardığı yüksek sesle korkutmayı başarmıştır. Amphidamas da benzer bir yöntemin Aretias Adası'nda işe yarayabileceğini öne sürer. Bunun üzerine Argonautlar savaş düzenine geçer, bronz miğferlerini takar ve gemilerini kalkanlarla çevreleyerek kendilerini korumaya çalışır. Bir kısmı kürek çekmeye devam ederken diğerleri mızraklarını havaya kaldırır, yüksek sesle bağırır ve adaya yaklaştıklarında kalkanlarına vurarak büyük bir gürültü çıkarır. Apollonios'un anlatımına göre bu sesin ardından sayısız kuş havalanır, keskin tüylerini geminin üzerine yağdırarak karşı kıyıdaki dağlara doğru uzaklaşır. Savaşçılar böylece yalnızca güç kullanarak değil, karşılarındaki tehlikenin davranışından yararlanarak adaya ulaşmayı başarır.
Hikayenin ilginç taraflarından biri de kuşların uzaklaştırılmasının yolculuğun sonu olmamasıdır. Argonautlar adada, denizde kazaya uğramış olan Phrixos'un dört oğluyla karşılaşır. Bu karşılaşma, Altın Post'un bulunduğu Kolkhis ülkesine giden yolculuklarında önemli bir gelişmeye dönüşür. Böylece Aretias, mitolojik öyküde yalnızca korkunç kuşların yaşadığı bir ada değil, kahramanların kaderini değiştiren bir durak haline gelir. Peki bütün bu anlatının gerçek Giresun Adası'yla bağlantısı nedir? Giresun Adası, bölgenin tarihi ve kültürel mirasında Aretias efsanesiyle özdeşleştirilir. Giresun Valiliğinin turizm tanıtımlarında da adanın Amazon kadınları, Ares adına yapılan tapınak ve Altın Post anlatılarıyla bağlantısına yer verilir. Adada tarihi yapı kalıntılarının bulunması, buranın geçmişte insanlar tarafından kullanıldığını gösterse de bu durum mitolojideki ölümcül kuşların gerçekten yaşadığını kanıtlamaz.
Ares'in kuşlarının gerçek bir hayvan türünden esinlenip esinlenmediği ise merak uyandıran ayrı bir sorudur. Antik toplumların tanımadıkları hayvanları, tehlikeli doğa olaylarını veya uzak coğrafyalarda duydukları hikayeleri zamanla olağanüstü varlıklara dönüştürmüş olmaları mümkündür. Ancak Aretias'taki kuşların belirli bir gerçek türden doğduğunu gösteren güvenilir bir kanıt bulunmamaktadır. Dolayısıyla bronz tüyler, gökyüzünden yağan ölümcül oklar ve kuşların savaşçılarla mücadelesi, tarihsel gerçekler olarak değil, mitolojik anlatının unsurları olarak değerlendirilmelidir. Bugün Giresun kıyılarından bakıldığında Karadeniz'in ortasında sessizce yükselen bu ada, ilk bakışta doğal güzellikleriyle dikkat çekse de antik dünyanın hayal gücünde çok daha farklı bir yere sahiptir. Bir zamanlar savaş tanrısının adıyla anılan, Amazon kraliçelerinin tapınağına ev sahipliği yaptığı anlatılan ve Altın Post'un peşindeki denizcilerin ölümcül kuşlarla karşılaştığına inanılan bu küçük kara parçası coğrafyanın nasıl binlerce yıllık hikayelerle bütünleşebildiğinin etkileyici örneklerinden biridir.
Belki de Ares'in kuşları hiçbir zaman gökyüzünde uçmadı, hiçbir savaşçıya keskin tüylerini fırlatmadı ve hiçbir gemiyi tehdit etmedi Fakat bu efsane, insanların bilinmeyen karşısında duyduğu korkuyu, doğanın gücünü ve tehlikelerle mücadele ederken zekânın önemini anlatan güçlü bir hikaye olarak yaşamaya devam ediyor. Ve geriye hala merak uyandıran bir soru kalıyor. Antik dünyanın Giresun Adası'yla ilişkilendirdiği bu korkutucu kuşlar, yalnızca hayal gücünün ürünü müydü, yoksa bugün bilmediğimiz eski bir gözlemin zamanla efsaneye dönüşmüş hali olabilir miydi?
