Birçok insan hayatını toparlayamıyor çünkü dağınık olduğu için değil, yanlış şeyleri düzeltmeye çalıştığı için yoruluyor. Sabah erken kalksa da içi hala kaçmak istiyor, plan yapsa da zihni sürekli savunmada, disiplin kurmaya çalışsa da içten içe neden uğraşıyorum ki sorusu sessizce kemiriyor.
Kimse bunu yüksek sesle söylemiyor ama gerçek şu; insan çoğu zaman hedefe doğru değil, tehdidi uzak tutmak için yaşıyor. Başarısız görünmemek, geride kalmamak, bir şeyleri kaçırmamak, birilerine yetmek, birilerine benzemek ve zihin bu modda çalıştığında ne kadar çok şey yaparsan yap, yaptıkların hiçbir zaman tam hissettirmiyor.
Hayatı bir günde değiştiren şey yeni alışkanlıklar değil, fark ediş oluyor; “Ben aslında yaşamak istediğim hayatı kurmaya çalışmıyorum, sadece kötü hissetmemek için oyalanıyorum.” Bu fark edildiği an tuhaf bir şey oluyor, insan bir anda süper motive olmuyor, her şey düzelmiyor, mucize falan da olmuyor ama ilk kez bazı şeyleri zorlayarak değil, gereksiz bularak bırakıyor, çünkü artık kendini kanıtlamak zorunda hissetmediği bir yerden bakmaya başlıyor.
Belki de en rahatsız edici ama en özgürleştirici cümle ise; ben bozuk değilim, sadece yıllardır bana ait olmayan bir hayatı düzgün oynamaya çalışıyormuşum.
