Bir kız çocuğu dünyaya geldiğinde henüz insanların onun hakkında ne düşüneceğini, hangi davranışların kendisinden bekleneceğini, hangi sözlerin onu yıllarca takip edeceğini bilmez. Bunların büyük bölümünü zamanla biz öğretiriz. Üstelik çoğu zaman kötü niyetle değil. Onu korumak isterken, hayatı boyunca taşıyacağı bazı korkuları da ona verebiliriz. Terbiyeli olmasını isterken kendi düşüncelerini söylemekten çekinmesine neden olabiliriz. Tehlikelerden uzak tutmaya çalışırken dünyayı yalnızca korkulması gereken bir yer olarak tanıtabiliriz. İşte üzerinde düşünmemiz gereken yer tam olarak burasıdır. Bir kız çocuğuna sürekli Dikkat et demek elbette yanlış değildir. Fakat ona yalnızca dikkat etmeyi öğretip kendisini savunmayı, sınır koymayı, gerektiğinde hayır demeyi ve başına gelen yanlış bir şeyi utanmadan anlatabilmeyi öğretmezsek eğitimin önemli bir parçasını eksik bırakmış oluruz. Çünkü çocukların yalnızca korunmaya değil, güçlenmeye de ihtiyacı vardır
Bazen kız çocuklarına farkında olmadan sessiz olmanın iyi bir özellik olduğunu öğretiriz. Büyüklerin yanında konuşma. Karşılık verme. Ayıp olur. İnsanlar ne der Bu cümlelerin her biri kendi bağlamında masum görünebilir. Ancak sürekli tekrarlandığında çocuk zamanla önemli bir şeyi yanlış öğrenebilir. Kendi rahatsızlığından önce başkalarının ne düşüneceğini önemsemeyi. Oysa yetişkin olduğunda ihtiyacı olacak şey yalnızca iyi yetişmiş olmak değildir. Kendi sınırlarını tanıyabilmek de iyi yetişmenin bir parçasıdır. İstemediği bir davranış karşısında hayır diyebilmesi, yanlış gördüğü bir durumda konuşabilmesi, birisi onu rahatsız ettiğinde bunu ailesine anlatabileceğini bilmesi gerekir. Ve belki de en önemlisi anlattığında kendisine inanılacağını hissetmelidir. Bir başka mesele ise kız çocuklarına yüklediğimiz sorumluluklardır. Evde sorumluluk almayı öğrenmek değerlidir. Ancak sorumlulukların yalnızca kız çocuğunun doğal göreviymiş gibi görülmesi başka bir mesaj verir
Kız çocuğu sofrayı hazırlarken erkek kardeşi hiçbir sorumluluk almıyorsa, çocukların zihninde yalnızca bir ev işi paylaşımı oluşmaz. Kadın ve erkek olmaya ilişkin bir hayat modeli de oluşmaya başlar. Bu nedenle mesele kız çocuklarına daha az sorumluluk vermek değildir. Mesele, erkek çocuklarına da aynı hayat becerilerini öğretmektir. Bir erkek çocuğunun kendi yemeğini hazırlayabilmesi, odasını toplaması, bir evin sorumluluğunu paylaşması nasıl değerliyse bir kız çocuğunun parasını yönetmeyi, hakkını aramayı, karar vermeyi ve kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmesi de aynı derecede değerlidir. Kız çocuklarının dış görünüşleri hakkında kullandığımız dil konusunda da dikkatli olmak gerekir Bir çocuğun güzel olduğunu söylemek elbette yanlış değildir. Fakat sürekli güzelliği üzerinden takdir edilen bir çocuk zamanla değerinin görünüşüyle bağlantılı olduğunu düşünebilir. Bu nedenle ona yalnızca Çok güzelsin demek yerine bazen Çok güzel düşündün Ne kadar güzel bir fikir ürettin. Bunu öğrenmek için gerçekten emek verdin. Burada kendini çok iyi ifade ettin. demek de gerekir. Çünkü bir kız çocuğunun aynaya baktığında kendisini sevmesi önemlidir. Ama aynanın karşısından ayrıldığında da kendisini değerli hissetmesi çok daha önemlidir.
Aynı hassasiyet eğitim konusunda da geçerlidir. Her çocuğun yeteneği, şartları ve hayalleri farklıdır. Fakat bir kız çocuğunun geleceği konusunda karar verirken onun sesinin masada bulunması gerekir. Ne okuyacağına, hangi mesleği seçeceğine, nasıl bir hayat istediğine ilişkin düşüncelerini dinlemek ona sınırsız özgürlük vermek anlamına gelmez. Onu bir birey olarak kabul etmek anlamına gelir. Çünkü çocuk yetiştirmenin amacı hayatının bütün kararlarını onun adına vermek değildir. bir gün kendi kararlarını doğru verebilecek bir insan yetiştirmektir Elbette ailelerin kaygıları vardır. Dünya her zaman güvenli değildir. Anne ve babaların çocuklarını korumak istemesi son derece doğaldır. Fakat kız çocuklarını korumanın yolu onların dünyasını küçültmek olmamalıdır. Onlara dünyada nasıl güçlü, bilinçli ve dikkatli yaşayabileceklerini öğretmek olmalıdır. Belki de bu nedenle kız çocuklarımızla konuşurken küçük bir değişikliğe ihtiyacımız vardır. Bunu yapma, insanlar ne der. yerine Bunun senin için sonucu ne olur. Sus, ayıp olur yerine Düşünceni saygılı biçimde anlat Sen kız çocuğusun, dikkat et yerine Bir tehlike hissedersen uzaklaş, yardım iste ve bize mutlaka anlat. Çünkü kelimeler değiştiğinde verilen mesaj da değişir. Ve bütün bunların yanında erkek çocuklarını da unutmamak gerekir.
Kız çocuklarının daha güvenli ve eşit bir dünyada yaşayabilmesi yalnızca kız çocuklarına verilecek eğitimle mümkün değildir. Erkek çocuklarına da sınırların ne olduğunu, hayır kelimesine saygı göstermeyi, ev içindeki sorumlulukları paylaşmayı, duygularını sağlıklı biçimde ifade etmeyi ve karşısındaki insanı bir birey olarak görmeyi öğretmek gerekir. Çünkü yarının kadınlarını bugün yetiştirirken, yarının erkeklerini de bugün yetiştiriyoruz. Belki mesele kız çocuklarını daha güçlü yetiştirmekten bile önce şudur. Onları gereksiz yere güçlerini kanıtlamak zorunda bırakmayacak bir toplum oluşturmak. Bunun için büyük sloganlara ihtiyacımız olmayabilir. Bazen değişim bir evin içinde başlar. Bir kız çocuğunun fikrini gerçekten dinlemekle… Bir erkek çocuğuna sofrayı toplatmakla… Bir çocuğun hayırına saygı göstermekle… Korktuğunda onu suçlamadan dinlemekle… Başarısını cinsiyetinden bağımsız değerlendirmekle… Ve çocuklarımıza yalnızca nasıl davranmaları gerektiğini değil, neden öyle davranmaları gerektiğini anlatarak büyütmekle. Çünkü bir kız çocuğunu korumak, onu hayatın dışında tutmak değildir. Ona kendi hayatını kurabilecek bilgiyi, güveni ve cesareti verebilmektir.
Ve belki hepimizin zaman zaman kendimize sorması gereken soru şudur. Biz kız çocuklarımızı dünyadan mı koruyoruz, yoksa onları dünyada kendi ayakları üzerinde durabilecek şekilde mi hazırlıyoruz. Bu sorunun cevabı yalnızca bugünün kız çocuklarını değil, yarının toplumunu da şekillendirecek.
