Banka hesabının başkaları tarafından kullanılması ve bu hesap üzerinden para transferi gerçekleştirilmesi, ceza yargılamalarında hesap sahibinin suçla bağlantısının araştırılmasını gerektiren önemli konular arasında yer alıyor. Yargıtay 8. Ceza Dairesi, 30 Nisan 2025 tarihli, 2024/24160 Esas ve 2025/3482 Karar sayılı ilamında, hesabına gönderilen paraları komisyon karşılığında başka kişilere aktaran bir öğrencinin cezai sorumluluğunu değerlendirdi. Yüksek Mahkeme, sanığın suç kastıyla hareket ettiğine ilişkin mahkumiyete yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle verilen cezanın kaldırılmasına karar verdi.
Olay, 2005 yılında Sinop'ta öğrenci olan sanığın internet üzerinden Rusya'da bulunan kişilerle iletişime geçmesiyle başladı. Bu kişiler, Türkiye'deki firmalara bilgisayar yazılımı sattıklarını ancak ödemelerin alınmasında sorun yaşadıklarını belirterek iyi derecede İngilizce bilen bir çalışan aradıklarını söyledi. Harçlığını çıkarmak amacıyla iş teklifini kabul eden öğrenciye, banka hesabına gönderilecek paraları belirli bir komisyon karşılığında yurt dışına aktarması gerektiği bildirildi. Sanık, iş sözleşmesi talep etmesine rağmen önce para transferlerini gerçekleştirmesinin istendiğini, sözleşmenin daha sonra gönderileceğinin söylendiğini belirtti.
Yapılan işlemler sırasında başka bir kişinin banka hesabından bilgisi dışında para aktarıldığı ve bu paranın sanığın hesabına gönderildiği belirlendi. Sanık, hesabına gelen tutarları kendisine verilen talimatlar doğrultusunda yurt dışındaki kişilere iletti. Olay nedeniyle hakkında ceza yargılaması yürütülen sanık, internet üzerinden tanıştığı kişiler tarafından kandırıldığını ve gerçekleştirdiği işlemlerin suç teşkil ettiğini bilmediğini savundu. Buna rağmen İzmir 6. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından hakkında bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık suçundan mahkumiyet hükmü kuruldu.
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 21. maddesinde suçun oluşmasının kural olarak kastın varlığına bağlı olduğu düzenlenmiştir. Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesini ifade eder. Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223. maddesinin ikinci fıkrasının e bendine göre ise yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması halinde beraat kararı verilir. Bu hükümler doğrultusunda banka hesabının suçta kullanılmış olması ile hesap sahibinin suçun işlenmesine bilerek ve isteyerek katılması birbirinden ayrı değerlendirilir.
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, dosyanın kanun yararına bozma kapsamında incelenmesi sırasında sanığın aynı nitelikteki başka bir olay nedeniyle yargılandığı dosyayı da dikkate aldı. Söz konusu dosyada Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20 Haziran 2016 tarihli bozma kararının ardından sanık hakkında suç kastının ispatlanamaması nedeniyle beraat kararı verilmiş ve bu karar kesinleşmişti. Yargıtay 8. Ceza Dairesi, incelemekte olduğu olayda da sanığın savunmasının aksine suç kastıyla hareket ettiğini ortaya koyan mahkumiyete yeterli delil bulunmadığını belirledi.
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, 30 Nisan 2025 tarihli kararında İzmir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin mahkumiyet hükmünü Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozdu. Aynı maddenin dördüncü fıkrasının d bendi gereğince hükümlü hakkında verilen cezanın kaldırılmasına karar verdi. Kararda, banka hesabına para gönderilmesi, paranın başka kişilere aktarılması ve bu işlemler karşılığında komisyon alınmasının, somut olayda suç kastının bulunduğunu tek başına ispatlamadığı esas alındı. Böylece cezai sorumluluğun belirlenmesinde hesap sahibinin gerçekleştirdiği işlemlerle birlikte suç kastına ilişkin delillerin değerlendirilmesi gerektiği ortaya konuldu.
