Konut dokunulmazlığının korunması, kişinin yalnızca yaşadığı evin fiziksel sınırlarıyla ilgili değildir. Konutun güvenliğinin ve özel yaşam alanının dışarıdan gerçekleştirilen hukuka aykırı müdahalelere karşı korunması da bu hakkın kapsamındadır. Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 23 Eylül 2020 tarihli, 2020/18342 Esas ve 2020/9318 Karar sayılı ilamı, apartmana girerek bir dairenin kapısına gelen ve kapıyı yumruklayan kişinin eyleminin konut dokunulmazlığını bozma suçu bakımından nasıl değerlendirilmesi gerektiğini ele almaktadır.
Karara konu olayda sanık, müştekilerin yaşadığı apartmana girerek dairelerinin kapısına kadar geldi. Önce kapı zilini çaldı, ardından kapının açılmasını isteyerek bağırdı ve daire kapısını yumruklamaya başladı. Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan ceza davası açıldı. İlk derece mahkemesi, sanığın eylemini suçun teşebbüs aşamasında kalması kapsamında değerlendirdi ve bu doğrultuda mahkumiyet hükmü kurdu.
Türk Ceza Kanunu'nun 116. maddesinde konut dokunulmazlığının ihlali suçu düzenlenmiştir. Kanun, bir kimsenin konutuna veya konutunun eklentilerine rızası dışında girilmesini ya da rızayla girilen yerden çıkılmamasını yaptırıma bağlamaktadır. Suçun tamamlanma anının belirlenmesinde, konut ve eklenti kavramlarının somut olayın özellikleriyle birlikte değerlendirilmesi gerekir. Apartmanların ortak alanları ve dairelere ulaşımı sağlayan bölümler de belirli koşullarda bu incelemenin konusu olabilir.
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, sanığın müştekilerin oturduğu apartmana girerek daire kapısına kadar gelmesi, kapı zilini çalması, bağırması ve kapıyı yumruklaması şeklindeki davranışlarını birlikte değerlendirdi. Bu olayda konut dokunulmazlığını bozma suçunun tamamlandığını kabul etti. İlk derece mahkemesinin eylemi teşebbüs aşamasında kalmış saymasını hukuka aykırı buldu. Böylece suçun tamamlanma anının yanlış belirlenmesi nedeniyle hükmün bozulması gerektiğine karar verdi.
Yargıtay, aynı dosyada cezanın tekerrür hükümlerine göre infazına ilişkin değerlendirmeyi de inceledi. Sanığın adli sicilinde bulunan önceki tehdit mahkumiyetinin, suçun sonradan uzlaştırma kapsamına alınması ve uzlaşmanın gerçekleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağını belirledi. Bununla birlikte sanığın adli sicilinde bulunan başka bir hırsızlık mahkumiyetinin tekerrüre esas alınması gerektiğini ifade etti. Bu nedenle hükmü hem suçun tamamlanma anına ilişkin değerlendirme hem de tekerrür hükümlerinin uygulanması bakımından bozdu.
Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 2020/9318 Karar sayılı ilamı, konut dokunulmazlığını bozma suçunun değerlendirilmesinde eylemin gerçekleştiği fiziksel alanın ve davranışların bütününün önemini ortaya koymaktadır. Karar, herhangi bir kişinin kapı zilini çalmasının veya kapıyı yumruklamasının her durumda aynı suçu oluşturacağı şeklinde genelleştirilemez. Somut olayda sanığın apartmana girmesi ve daire kapısına yönelik davranışları birlikte değerlendirilmiştir. Ayrıca karar, ceza yargılamasında suçun tamamlanma anının doğru belirlenmesi kadar tekerrüre esas alınacak mahkumiyetlerin hukuki durumunun incelenmesinin de gerekli olduğunu göstermektedir.
