Bazen insan yalnız değildir ama yine de kendini yapayalnız hisseder. Etrafında konuşan insanlar, tanıdık yüzler, arkadaşlar hatta yıllardır hayatında olan kişiler vardır. Fakat bütün bu kalabalığın içinde açıklayamadığı bir mesafe hisseder. Sanki herkes görünmez bir bağla birbirine bağlıdır da kendisi o bağın dışında kalmıştır. İşte ait olamama duygusu, çoğu zaman tam olarak böyle başlar. Bu duygu yalnızca bir ortamdan dışlanmak anlamına gelmez. İnsan kabul edildiği, sevildiği ve hatta değer gördüğü bir yerde bile kendisini oraya ait hissetmeyebilir. Çünkü ait olmak sadece insanların seni yanlarında istemesi değildir. Aynı zamanda onların yanında sürekli kendini değiştirmek, saklamak veya kanıtlamak zorunda olmadığını hissedebilmektir.
Bazı insanlar girdikleri her ortamda kendilerini gözlemlemeye başlar. Nasıl konuştuğunu, nasıl davrandığını, insanların kendisi hakkında ne düşündüğünü sürekli kontrol eder. Bir süre sonra sohbet etmek yerine uyum sağlamaya, yaşamak yerine kendisini dışarıdan izlemeye başlar. Ve insan sürekli kabul edilmek için kendisini düzenlediğinde, zamanla şu soruyla karşılaşabilir. Ben gerçekten buraya mı aitim yoksa aitmiş gibi davranmayı mı öğrendim. Ait olamama hissinin geçmiş deneyimlerle de bağlantısı olabilir. Çocuklukta yeterince kabul görmemek, arkadaş gruplarından dışlanmak, sürekli eleştirilmek, farklılıklarının küçümsenmesi veya önemli ilişkilerde reddedilmek bazı insanlarda güçlü izler bırakabilir. Daha sonra ortam değişse bile insan aynı ihtimali yanında taşıyabilir. Bir gün yine beni istemeyecekler.
Bu düşünce bazen insanın kendisini korumak için diğerlerinden önce uzaklaşmasına neden olur. Bir gruba yaklaşır ama tam olarak bağlanmaz. Bir ilişki kurar ama kendisini tamamen açmaz. İnsanların kendisini gerçekten tanımasına izin vermeden araya görünmez bir mesafe koyar. Çünkü bazı insanlar için uzak durmak, yeniden reddedilme ihtimalinden daha güvenli görünür. Fakat burada önemli bir ayrım vardır. Her ait olamama hissi gerçekten dışlandığımız anlamına gelmez. Bazen bulunduğumuz çevre gerçekten değerlerimizle uyuşmuyordur. Bazen de geçmişte yaşadığımız reddedilmeler, bugün yaşanan sıradan davranışları bile dışlanma işareti gibi yorumlamamıza neden olabilir. Bu yüzden mesele her zaman Beni neden kabul etmiyorlar değildir.
Bazen sorulması gereken daha derin soru şudur. Ben neden kabul edilmeyeceğimi düşünüyorum. Gerçek aidiyet, herkes tarafından sevilmek değildir. Her ortama uyum sağlamak da değildir. İnsan bazen ait olduğu yeri, kendisini değiştirmeden var olabildiği yerde bulur Çünkü aidiyet kalabalığın seni içine almasıyla değil o kalabalığın içinde kendinden vazgeçmek zorunda kalmamanla başlar.
