Bir hapishaneden kaçış oyununda kapıyı açmak için diğer oyuncuya gerçekten ihtiyaç duysaydınız ne olurdu? Hazelight Studios'un A Way Out için çıkış noktası tam olarak buydu. Josef Fares'in yönettiği ve 2018'de yayımlanan oyun, tek oyunculu seçeneği bulunmayan tamamen iki kişilik bir macera. Aynı koltukta veya internet üzerinden oynanabiliyor ancak her durumda hikayeyi başka bir oyuncuyla paylaşmak gerekiyor.
Oyuncular Leo ve Vincent isimli iki mahkumu kontrol ediyor. Karakterlerin kişilikleri birbirinden oldukça farklı. Leo daha fevri ve doğrudan hareket ederken Vincent daha sakin ve planlı davranıyor. Hapishanede başlayan ilişkileri ortak bir kaçış planıyla ilerliyor ancak hikaye kısa süre içinde cezaevi duvarlarının dışına taşıyor. Kaçış, aileler, geçmiş hesaplaşmalar ve iki adam arasındaki güven giderek anlatının merkezine yerleşiyor.
A Way Out'un en önemli özelliği sürekli kullanılan bölünmüş ekran sistemi. Bir oyuncu gardiyanla konuşurken diğer oyuncu aynı anda başka bir yerde hareket edebiliyor. Birinin dikkat dağıtması, diğerinin gerekli nesneyi alması gerekebiliyor. Oyunun kamerası hangi karakterin o anda daha önemli olduğuna göre ekranın büyüklüğünü dinamik biçimde değiştiriyor. Hapishaneden kaçışın ardından araba kovalamacaları, motosiklet bölümleri, yakın dövüş, gizlilik, silahlı çatışmalar ve çok sayıda küçük ortak aktivite devreye giriyor.
Hazelight'in en başarılı olduğu nokta iki oyuncunun yalnızca aynı oyunu yan yana oynamasını değil, gerçekten birbirine ihtiyaç duymasını sağlaması. Bazı görevlerde zamanlama gerekirken bazılarında oyuncuların konuşarak karar vermesi gerekiyor. Araya basketbol, müzik aleti çalma veya çeşitli küçük oyunların girmesi de Leo ile Vincent'ın yolculuğuna farklı bir ritim katıyor. Bu nedenle A Way Out'un en güçlü hatırası çoğu zaman ekrandaki karakterlerden çok oyunu birlikte oynadığınız kişi oluyor.
Eleştirilerin önemli bölümü ise oynanış mekaniklerinin yeterince derinleşmemesine yönelikti. Oyun sürekli yeni fikirler gösteriyor fakat bunların çoğunu kısa süre kullandıktan sonra terk ediyor. Bazı incelemelerde Quick Time Event bölümlerinin fazlalığı, silahlı çatışmaların sıradanlaşması, diyalogların zaman zaman yapay kalması ve hikayenin tonunun ciddi dram ile eğlenceli mini oyunlar arasında fazla hızlı değişmesi eleştirildi. Final bölümü de oyuncuları ve eleştirmenleri ikiye bölen unsurlardan biri oldu.
Buna rağmen A Way Out'un oyun dünyasındaki etkisi yalnızca kendi hikayesiyle sınırlı kalmadı. Hazelight, iki kişilik hikaye anlatımının büyük bütçeli bir oyunun merkezine yerleştirilebileceğini gösterdi ve stüdyo daha sonra bu yaklaşımı başka yapımlarında geliştirmeye devam etti. Bugün grafiklerinden bazı mekaniklerine kadar yaşını belli eden tarafları olsa da iki kişinin aynı hikayenin farklı parçalarını eş zamanlı yaşaması hala oyunun en güçlü özelliği.
A Way Out'u farklı yapan şey sonuçta hapishaneden kaçmak değil. Oyunun gerçek mekanizması iki insan arasındaki iş birliği ve güven. Tek başınıza oynayamamanız bir eksiklik olarak değil, oyunun anlatmak istediği hikayenin kuralı olarak tasarlanmış. Bu nedenle aradan yıllar geçmesine rağmen arkadaşla veya eşle birlikte oynanabilecek hikaye odaklı oyunlar konuşulduğunda adı hala sık sık anılıyor.
