Tarih bazen açık açık konuşmaz bazen sadece işaretler bırakır, insanların korkularına, inançlarına ve yorumlarına teslim ettiği olaylar zinciriyle ilerler ve işte Justinianus döneminde yaşananlar da tam olarak böyledir çünkü o yıllarda gökyüzü, insanların alıştığı düzenin dışına çıkmış, güneş olması gerektiği gibi doğmamış, ışık olması gerektiği gibi yayılmamış ve insanlar ilk kez gökyüzüne bakarken sadece hayranlık değil, aynı zamanda derin bir tedirginlik hissetmeye başlamıştır. Bu olayların en güçlü ve en ürkütücü arka planı, bugün bilim dünyasının 536 yılı iklim felaketi olarak adlandırdığı döneme dayanır çünkü bu süreçte atmosfer, muhtemelen devasa volkanik patlamalar sonucu oluşan bir toz tabakasıyla kaplanmış, güneş ışığı yeryüzüne ulaşırken zayıflamış ve gün ortasında bile dünya sanki akşamüstü gibi soluk bir renge bürünmüştür, bu durum sadece fiziksel bir karanlık değil, aynı zamanda zihinsel bir çöküş yaratmıştır.
Dönemin tarihçilerinden Procopius, güneşin ışığını kaybetmiş gibi göründüğünü yazarak aslında sıradan bir doğa olayını değil, insanların algısında bir kırılmayı kayda geçirmiştir çünkü insanlar gökyüzünün değiştiğini düşündüğünde, sadece hava şartlarının değil, dünyanın düzeninin bozulduğuna inanır ve bu inanç, korkunun en hızlı yayılan formudur. Aynı dönemde John of Ephesus da benzer şekilde gökyüzünün uzun süre kapalı kaldığını, ışığın zayıfladığını ve insanların bunun ne anlama geldiğini çözemediğini aktarır fakat burada önemli olan olayın kendisinden çok insanların bu olayı nasıl yorumladığıdır, çünkü bilinmeyen her şey, insan zihninde bir anlam bulmak zorundadır ve çoğu zaman bu anlam gerçeklikten çok korkulara dayanır.
Gökyüzünde görülen bu anormallikler, sadece karanlıkla sınırlı değildir bazı kayıtlarda ani ışık patlamaları, gökyüzünde hareket eden ateş topları ve alışılmadık göksel olaylardan bahsedilir ve bu tür anlatımlar, bugün bize meteorolojik ya da astronomik açıklamalarla çözülebilecek gibi görünse de, o dönemde yaşayan insanlar için bu olaylar doğrudan bir mesaj, bir uyarı hatta bazılarına göre bir varlığın müdahalesi olarak algılanmıştır. İşte tam da bu noktada tarih ile yorum birbirine karışır çünkü elimizdeki metinler bize gökyüzünde varlıklar vardı demez, ama insanların orada bir şey olduğuna inandığını açıkça gösterir ve bu fark, aslında en büyük gizemin kendisidir, çünkü gerçek olay ile insanın onu algılama biçimi arasında her zaman görünmeyen bir boşluk vardır ve o boşluk, komplo teorilerinin doğduğu yerdir.
Bazı araştırmacılar bu dönemde yaşananların tamamen doğal olduğunu, volkanik patlamalar, güneş ışığındaki değişimler ve atmosferik etkilerle açıklanabileceğini savunurken, bazıları ise bu kadar yoğun ve küresel bir etkinin sadece basit bir doğa olayıyla açıklanamayacağını öne sürer ve işte bu tartışma, konuyu sıradan bir tarih bilgisinden çıkarıp, insanlığın bilinmeyene karşı verdiği tepkinin bir örneği haline getirir. Çünkü asıl mesele şudur. Gökyüzü değiştiğinde, insan sadece yukarı bakmaz. Kendi varlığını da sorgulamaya başlar.
Justinianus döneminde yaşanan bu olaylar, belki de tarihte ilk kez bu kadar geniş bir coğrafyada insanların aynı anda gökyüzünde bir şeyler ters gidiyor hissine kapıldığı bir dönemdi ve bu his, sadece bir doğa olayının sonucu değil, aynı zamanda insanlığın bilinmeyene karşı verdiği en eski tepkilerden birinin yeniden ortaya çıkmasıydı. Ve belki de en çarpıcı gerçek şudur. Bugün biz bu olayları açıklayabiliyor olabiliriz, ama o gün yaşayan insanlar için bu sadece bir karanlık değildi. Bu, gökyüzünün sessizce değişmesi, ve insanın buna bir anlam verememesiydi. Çünkü bazen tarih bize cevap vermez. Sadece şu soruyu bırakır. Gerçekten gördükleri şey gökyüzü müydü yoksa anlamlandıramadıkları bir şeyin yansıması mı
